1 พงศ์กษัตริย์ 7

จาก testwiki
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

แม่แบบ:Short description แม่แบบ:กล่องข้อมูลบทของคัมภีร์ไบเบิล

1 พงศ์กษัตริย์ 7 (แม่แบบ:Langx) เป็นบทที่ 7 ของหนังสือพงศ์กษัตริย์ในคัมภีร์ฮีบรู หรือหนังสือพงศ์กษัตริย์ ฉบับที่ 1 ในพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์แม่แบบ:Sfnแม่แบบ:Sfn หนังสือพงศ์กษัตริย์เป็นการรวบรวมจดหมายเหตุต่าง ๆ ที่บันทึกถึงพระราชกิจของกษัตริย์แห่งอิสราเอลและยูดาห์โดยผู้เรียบเรียงประวัติศาสตร์สายเฉลยธรรมบัญญัติในศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล โดยมีส่วนผนวกเพิ่มเข้ามาในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาลแม่แบบ:Sfn บทที่ 7 ของ 1 พงศ์กษัตริย์เป็นส่วนหนึ่งของตอนที่เน้นไปที่การปกครองของซาโลมอนเหนืออาณาจักรยูดาห์และอิสราเอลที่รวมเป็นหนึ่งเดียว (1 พงศ์กษัตริย์ 1 ถึง 11)แม่แบบ:Sfn จุดเน้นของบทนี้คือการปกครองของซาโลมอนกษัตริย์แห่งอิสราเอลแม่แบบ:Sfn

ต้นฉบับ

บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 51 วรรคตั้งแต่ศตวรรษที่ 16

พยานต้นฉบับ

บางต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูเป็น Masoretic Text ได้แก่ Codex Cairensis (ค.ศ. 895), Aleppo Codex (ศตวรรษที่ 10) and Codex Leningradensis (ค.ศ. 1008)แม่แบบ:Sfn ชิ้นส่วนที่มีข้อความบางส่วนของบทนี้ในภาษาฮีบรูถูกพบในม้วนหนังสือเดดซี ได้แก่ 4Q54 (4QKings; 50–25 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งมีวรรคที่หลงเหลือคือ 20–21, 25–27, 29–42, 51แม่แบบ:Sfn[1]แม่แบบ:Sfn[2]

ต้นฉบับโบราณที่หลงเหลืออยู่ของคำแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) ได้แก่ Codex Vaticanus (B; 𝔊B; ศตวรรษที่ 4) และ Codex Alexandrinus (A; 𝔊A; ศตวรรษที่ 5)แม่แบบ:Sfnแม่แบบ:Efn

การอ้างอิงในพันธสัญญาเดิม

  • 1 พงศ์กษัตริย์ 7:13–22: 2 พงศาวดาร 3:14–17[3]
  • 1 พงศ์กษัตริย์ 7:23–26:: 2 พงศาวดาร 4:1–5[3]
  • 1 พงศ์กษัตริย์ 7:38–39: 2 พงศาวดาร 4:6–8[3]
  • 1 พงศ์กษัตริย์ 7:40–47: 2 พงศาวดาร 4:11–18[3]
  • 1 พงศ์กษัตริย์ 7:48–51: 2 พงศาวดาร 4:19–22[3]

วิเคราะห์

1 พงศ์กษัตริย์ 6 ถึง 7 ครอบคุลมเรื่องการสร้างพระวิหาร โดยแทรกข้อมูลเกี่ยวกับพระราชวังของซาโลมอน "พระตำหนักพนาเลบานอน", ท้องพระโรงเสาหาน, ท้องพระโรงวินิจฉัย และพระราชวังของพระราชธิดาของฟาโรห์ (1 พงศ์กษัตริย์ 7:1–12)แม่แบบ:Sfn

การสร้างพระราชวัง (7:1–12)

แม่แบบ:โครง-ส่วน

การตกแต่งภายในพระวิหาร (7:13–51)

แม่แบบ:Main

แบบของพระวิหารของซาโลมอนพร้อมขนาดวัด

โครงสร้างขนาดใหญ่และเครื่องตกแต่งภายในพระวิหารของซาโลมอนถูกสร้างขึ้นโดยช่างฝีมือชาวฟีนิเซียชื่อฮีราม (หรือฮูราม) โดยเฉพาะเสาสองต้นซึ่งตั้งอยู่ที่ทางเข้ากับพระวิหาร (วรรค 15–22) และอ่างกลมทำจากทองสัมฤทธิ์ ("อ่างสาคร"; วรรค 23–26) ในบรรยายรายการสิ่งของทั้งหมดในวรรค 40–47แม่แบบ:Sfn มีบันทึกระบุว่าซาโลมอนทรงก่อตั้งโรงกลั่นแร่ของพระองค์เองในหุบเขาจอร์แดนเพื่อผลิตวััสดุทองสัมฤทธิ์ที่จำเป็นแม่แบบ:Sfn เครื่องใช้ศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ และของถวายจากราชวงศ์ล้วนหุ้มด้วยทองคำ (วรรค 48–51)แม่แบบ:Sfn

วรรค 13–14

รูปสัมฤทธิ์ของฮีราม (ฮูราม) โดย Nickolaus-Otto Kruch กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี (ค.ศ. 2013)
แม่แบบ:Sup พระราชาซาโลมอนทรงใช้คนไปนำฮูรามมาจากเมืองไทระ
แม่แบบ:Sup ฮูรามเป็นบุตรชายของหญิงม่ายเผ่านัฟทาลี และบิดาของเขาเป็นชาวเมืองไทระ และเป็นช่างทองสัมฤทธิ์ ฮูรามเต็มเปี่ยมด้วยสติปัญญา ความเข้าใจ และฝีมือที่จะทำงานทองสัมฤทธิ์ทุกอย่าง เขามาเฝ้าพระราชาซาโลมอนและทำงานทั้งสิ้นของพระองค์[4] (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน) หรือ
แม่แบบ:Sup พระราชาซาโลมอนทรงใช้คนให้นำ ฮีรามมาจากเมืองไทระ
แม่แบบ:Sup ท่านเป็นบุตรชายของหญิงม่ายเผ่านัฟทาลี และบิดาของท่านเป็นชายชาวเมืองไทระ เป็นช่างทองสัมฤทธิ์ และท่านประกอบด้วยสติปัญญา ความเข้าใจ และฝีมือที่จะทำงานทุกอย่างด้วยทองสัมฤทธิ์ ท่านมาเฝ้าพระราชาซาโลมอนและทำงานทั้งสิ้นของพระองค์[5] (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1971) หรือ
แม่แบบ:Sup กษัตริย์โซโลมอนทรงให้นำชายคนหนึ่งชื่อหุรามมาจากเมืองไทระ
แม่แบบ:Sup มารดาของเขาเป็นหญิงม่ายจากเผ่านัฟทาลี ส่วนบิดาเป็นชาวเมืองไทระและเป็นช่างทองสัมฤทธิ์ หุรามเชี่ยวชาญและมีฝีมือในงานทองสัมฤทธิ์ทุกชนิด เขามาเข้าเฝ้าโซโลมอนและทำงานทุกอย่างที่ได้รับมอบหมาย[6] (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)
  • "ฮูรามมาจากเมืองไทระ": ฮูรามหรือฮีรามหรือหุราม เรียกว่า "ฮูรามอับบี" ใน 2 พงศาวดาร 2:13 ระบุสับสนกับฮีรามกษัตริย์ชาวฟีนีเซียใน 1 พงศ์กษัตริย์ 5แม่แบบ:Sfn ฮูรามถูกเรียกด้วยชื่อ "ฮีรามอะบิฟ" (Hiram Abiff) และกลายเป็นบุคคลหลักของอุปมานิทัศน์ซึ่งเสนอต่อผู้สมัครทุกคนในช่วงระดับสามในองค์กรฟรีเมสัน[7]

วรรค 21

แม่แบบ:Main

หน้าต่างกระจกสี (ค.ศ. 1900) ที่โบสต์นักบุญยอห์น นครเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ แสดงภาพฮีราม (ฮูราม) สถาปนิกแห่งพระวิหารในเยรูซาเล็ม อยู่ระหว่างเสาชื่อ "โบอัส" และ "ยาคีน"
ท่านตั้งเสาไว้ที่เฉลียงพระวิหาร ท่านตั้งเสาข้างขวาไว้ และเรียกชื่อว่ายาคีน และท่านตั้งเสาข้างซ้ายไว้ เรียกชื่อว่าโบอัส[8]

เสาทั้งสองนี้น่าจะไม่ใช่โครงสร้างที่ใช้รองรับอาคารพระวิหาร แต่ตั้งอยู่อย่างอิสระ อิงจากเสาที่คล้ายคลึงกันในวิหารร่วมสมัยอื่น ๆ ในบริเวณใกล้เคียง[9]

วรรค 23

อ่างสาครของซาโลมอน ภาพโดยการตีความของศิลปินที่ตีพิมพ์ในสารานุกรมชาวยิว ค.ศ. 1906
ภาพวาดอ่างสาครในคัมภีร์ไบเบิลฉบับฮอลแมน ค.ศ. 1890

แม่แบบ:See also

แล้วฮูรามได้หล่ออ่างสาคร วัดจากขอบหนึ่งไปถึงอีกขอบหนึ่งได้ 4.5 เมตร สูง 2.25 เมตร และวัดโดยรอบได้ 13.5 เมตร[10] (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน) หรือ
แล้วท่านได้หล่อขันสาครเป็นขันกลม วัดจากขอบหนึ่งไปถึงอีกขอบหนึ่งได้สิบศอก สูงห้าศอก และวัดโดยรอบได้สามสิบศอก[11] (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1971) หรือ
หุรามหล่อขันสาครทรงกลมด้วยโลหะสูง 5 ศอก เส้นผ่าศูนย์กลาง 10 ศอกและเส้นรอบวง 30 ศอก[12] (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)
  • การอ้างอิงข้าม: 2 พงศาวดาร 4:2
  • "ห้าศอก": ความยาวประมาณ 7.5 ฟุตหรีืิอ 2.3 เมตร[13]
  • "สามสิบศอก": ประมาณ 45 ฟุตหรือ 14 เมตร[14]

ค่าโดยประมาณของค่าคงตัวทางคณิตศาสตร์ [[พาย (ค่าคงตัว)|"แม่แบบ:Pi" ("พาย")]] ซึ่งเป็นอัตราส่วนของเส้นรอบวงต่อเส้นผ่านศูนย์กลางของวงกลมสามารถคำนวณได้จากวรรคนี้โดยนำ 30 ศอกหารด้วย 10 ศอกจึงได้ "3" อย่างไรก็ตาม Matityahu Hacohen Munk สังเกตการสะกดคำว่า "เส้น" ในภาษาฮีบรู โดยทั่วไปเขียนว่า แม่แบบ:Lang qaw ใน 1 พงศ์กษัตริย์ 7:23 เขียน (ketiv) ว่า แม่แบบ:Lang qaweh เมื่อแปลงคำให้เป็นตัวเลขด้วยวิธีเจมาเทรีย (gematria) qaweh ให้ค่า "111" ส่วน qaw ให้ค่า "106" ดังนั้นเมื่อนำมาคำนวณ 3010*111106 ให้ผลลัพธ์เป็น แม่แบบ:Pi = "3.1415094" ซึ่งใกล้เคียงกับค่าโดยประมาณในสมัยใหม่ "3.1415926"[15][16] Charles Ryrie ให้อีกคำอธิบายหนึ่งตามวรรค 5 (เปรียบเทียบกับ 1 พงศ์กษัตริย์ 7:26) ว่าอ่างสาครมีความหนา 1 คืบ (ประมาณ 4 นิ้วหรือ 10 เซนติเมตร) ดังนั้นเมื่อคำนวณเส้นผ่านศูนย์กลางด้านในโดยการนำ 10 ศอก (ประมาณ 180 นิ้วหรือ 4.6 เมตร) ลบด้วยสองเท่าของ 4 นิ้ว (2 คืบ) จะได้ค่า 172 นิ้ว (4.4 เมตร) นำมาหารด้วย แม่แบบ:Pi ได้ผลลัพธ์เป็น 540 นิ้ว (45 ฟุตหรือ 14 เมตรหรือ 30 ศอก) ซึ่งเป็นความยาวของเส้นรอบวงตามที่ระบุไว้ในวรรคที่ 1[17]

ดูเพิ่ม

แม่แบบ:Columns-list

หมายเหตุ

แม่แบบ:รายการหมายเหตุ

อ้างอิง

แม่แบบ:รายการอ้างอิง

บรรณานุกรม

แหล่งข้อมูลอื่น

แม่แบบ:หนังสือพงศ์กษัตริย์ ฉบับที่ 1

  1. ↑ Dead sea scrolls - 1 Kings
  2. ↑ 4Q54 at the Leon Levy Dead Sea Scrolls Digital Library
  3. ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 1 Kings 7, Berean Study Bible
  4. ↑ 1 พงศ์กษัตริย์ 7:13-14 THSV11
  5. ↑ 1 พงศ์กษัตริย์ 7:13-14 TH1971
  6. ↑ 1 พงศ์กษัตริย์ 7:13-14 TNCV
  7. ↑ Pietre Stones Kent Henderson, The Legend of Hiram Abif, retrieved 14 September 2012
  8. ↑ แม่แบบ:Bibleverse KJV
  9. ↑ แม่แบบ:Cite journal
  10. ↑ 1 พงศ์กษัตริย์ 7:23 THSV11
  11. ↑ 1 พงศ์กษัตริย์ 7:23 TH1971
  12. ↑ 2 พงศาวดาร 4:2 TNCV
  13. ↑ หมายเหตุ [a] ของ 2 พงศาวดาร 4:2 ใน MEV
  14. ↑ หมายเหตุของ 1 พงศ์กษัตริย์ 7:23 ใน MEV
  15. ↑ Missler, Chuck. The Value of Pi: Hidden Codes in the Bible. April 1, 1998. This finding was also reported by Shlomo Edward G. Belaga, in the page by Boaz Tsaban "Rabbinical Math" and in the book by Grant Jeffrey, "The Handwriting of God", Frontier Research Publications, Toronto Ontario, 1997.
  16. ↑ Munk, Matityahu Hacohen. Three Geometric Problems in the Bible and Talmud. Sinai 51 (1962), 218-227 (in Hebrew); Munk, Matityahu Hacohen. The Halachic Way in Solving Special Geometric Problems. Hadarom 27 (1968), 115-133 (in Hebrew). Cited i: Tsaban, Boaz; Garber, David. On the Rabbinical Approximation of Pi แม่แบบ:Webarchive, Historia Mathematica 25 (1998), pp. 75-84.
  17. ↑ Ryrie, Charles (1986). Basic Theology. Wheaton, Illinois: SP Publications, p. 99.
เข้าถึงจาก "https://th.wiki.beta.math.wmflabs.org/w/index.php?title=1_พงศ์กษัตริย์_7&oldid=1569"