แบบจำลองก่อกำเนิด

วิธีการจำแนกเชิงสถิตินั้น โดยหลักแล้วแบ่งเป็น 2 แบบได้แก่ วิธีการเชิงก่อกำเนิด (generative) และวิธีการเชิงจำแนก (discriminative) วิธีการเหล่านี้ใช้มาตรฐานในการสร้างแบบจำลองเชิงสถิติที่แตกต่างกัน อย่างไรก็ตาม วิธีการแบ่งอาจมีความแตกต่างกันไปตามแต่ละงานวิจัย เช่น แม่แบบ:Harvard citation text ได้แบ่งออกได้เป็น 3 ประเภทดังนี้

แบบจำลองก่อกำเนิด (generative model) เป็นการสร้างแบบจำลองเชิงสถิติตามการแจกแจงความน่าจะเป็นร่วม $P (X, Y)$ ของตัวแปรอิสระที่สังเกตได้ X และตัวแปรเป้าหมาย Y^[1]
แบบจำลองจำแนก (discriminative model) เป็นการสร้างแบบจำลองเชิงสถิติตามการแจกแจงความน่าจะเป็นมีเงื่อนไขของตัวแปรเป้าหมาย Y ของค่าที่สังเกตได้ x $P (Y ∣ X = x)$
นอกจากนี้ มาตรการจำแนกประเภทที่คำนวณโดยไม่ใช้แบบจำลองความน่าจะเป็นก็ยังเรียกอย่างรวม ๆ ว่าเป็น "เชิงจำแนก" (discriminative)

สองประเภทหลังนี้อาจไม่ได้ถูกแบ่งแยกต่างกันเสมอไป^[2] ใน แม่แบบ:Harvard citation text เรียกแยกว่าเป็น generative learning, conditional learning และ discriminative learning แต่ใน แม่แบบ:Harvard citation text ไม่ได้แยกความแตกต่างระหว่าง 2 ประเภทหลัง แต่เรียกรวมว่าเป็น generative classifier และ discriminative classifier^[3] ในทำนองเดียวกันบางครั้งก็มีการเรียกแยกโดยเรียกตัวจำแนกโดยยืนพื้นแบบจำลองก่อกำเนิดว่า generative classifier และเรียกตัวจำแนกที่ใช้แบบจำลองจำแนกเรียกว่า discriminative classifier แต่อย่างหลังยังหมายถึงตัวแยกประเภทที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับแบบจำลองด้วย

ตัวอย่างมาตรฐานของทั้ง 2 แบบได้แก่

แบบจำลองก่อกำเนิด:
- ตัวจำแนกเบส์อย่างง่าย
- การวิเคราะห์จำแนกเชิงเส้น
แบบจำลองจำแนก:
- การถดถอยโลจิสติก

เมื่อนำไปใช้กับการจำแนกประเภท เป้าหมายคือการกำหนดฉลากกำกับ y (หรือการแจกแจงความน่าจะเป็นของฉลากกำกับ) จากการสังเกต x มี 3 วิธี

โดยวิธีแรกคือ ตัวจำแนกแบบไม่ใช้การแจกแจง (distribution-free classifier) คือทำคำนวณโดยตรงโดยไม่ต้องใช้การแจกแจงความน่าจะเป็น

วิธีที่สองคือแบบจำลองจำแนก (discriminative model) ซึ่งทำการคำนวณความน่าจะเป็นของป้ายกำกับจากค่าที่สังเกตได้ $P (Y | X = x)$

ส่วนวิธีที่สามคือแบบจำลองก่อกำเนิด (generative model) ซึ่งหาการแจกแจงร่วม $P (X, Y)$ แล้วจึงคำนวณความน่าจะเป็นมีเงื่อนไข $P (Y | X = x)$

เทคนิคเหล่านีมีความน่าจะเป็นมากขึ้น แม้ว่าจะเป็นทางอ้อมมากขึ้นก็ตาม และสามารถใช้ความรู้โดเมนและทฤษฎีความน่าจะเป็นได้มากขึ้น ในทางปฏิบัติ มีทางเลือกวิธีการต่าง ๆ มากมายขึ้นอยู่กับปัญหาที่พิจารณาในการใช้งานจริง และก็สามารถใช้วิธีการแบบผสมผสานที่รวมข้อดีของหลายวิธีเข้าด้วยกันได้เช่นกัน

คำนิยาม

อีกวิธีในการจำแนกแบบจำลองคือคำจำกัดความแบบสมมาตรดังต่อไปนี้

แบบจำลองก่อกำเนิด คือแบบจำลองที่แสดงความน่าจะเป็นมีเงื่อนไขของตัวแปร X ที่สังเกตได้ เมื่อให้ค่าวัตถุเป้าหมาย y เขียนแสดงได้เป็น $P (X ∣ Y = y)$ ^[4]
แบบจำลองจำแนก คือแบบจำลองที่แสดงความน่าจะเป็นมีเงื่อนไขของตัวแปรเป้าหมาย Y เมื่อให้ค่าที่สังเกตได้ x เขียนแสดงได้เป็น $P (Y ∣ X = x)$ ^[5]

แบบจำลองก่อกำเนิดใช้ค่าที่สังเกตได้และค่าวัตถุประสงค์ $(x, y)$ หรือเป็นไปได้ที่จะสร้างตัวอย่างแบบสุ่มของค่าที่สังเกตได้ x โดยให้ค่าเป้าหมาย y ในทางกลับกัน แบบจำลองจำแนก หรือตัวจำแนกแบบไม่ใช้การแจกแจง (ไม่ใช้แบบจำลอง) สามารถ ระบุค่าของตัวแปรเป้าหมาย Y เมื่อให้ค่าที่สังเกตได้ x^[4]

ความแตกต่างระหว่างคำว่า classification และ discrimination นั้นละเอียดอ่อน ทั้งคู่สามารถแปลเป็น "การจำแนก" มักใช้สลับแทนกันได้ ดังนั้น การเรียกว่า discriminative classification นั้นจึงเป็นคำซ้ำซ้อน

คำว่า "แบบจำลองก่อกำเนิด" ยังหมายถึงแบบจำลองที่สร้างอินสแตนซ์ของตัวแปรขาออกในลักษณะที่ไม่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการแจกแจงความน่าจะเป็นของตัวอย่างที่เป็นไปได้ของตัวแปรป้อนเข้า โครงข่ายปฏิปักษ์ก่อกำเนิด เป็นตัวอย่างหนึ่งของแบบจำลองก่อกำเนิดประเภทนี้ ซึ่งพิจารณาจากความคล้ายคลึงกันของค่าขาออกหนึ่ง ๆ กับค่าป้อนเข้าที่เป็นไปได้เป็นหลัก อย่างไรก็ตาม แบบจำลองดังกล่าวนี้ไม่ใช่ตัวแยกประเภท

ความสัมพันธ์ระหว่างแบบจำลอง

ในปัญหาการจำแนกประเภท ตัวแปรที่สังเกตได้ X มักจะเป็นค่าต่อเนื่อง ตัวแปรเป้าหมาย Y โดยทั่วไปจะเป็นค่าแบบไม่ต่อเนื่อง ที่ประกอบด้วยชุดของฉลากที่มีขอบเขตจำกัด และความน่าจะเป็นมีเงื่อนไข $P (Y ∣ X)$ อาจตีความได้ว่าเป็นฟังก์ชันเป้าหมาย $f : X \to Y$ สำหรับค่าป้อนเข้า X และค่าขาออก Y

คำจำกัดความทั้งสองของแบบจำลองก่อกำเนิดมีความสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิดเมื่อมีชุดป้ายกำกับที่มีขอบเขตจำกัด แบบจำลองการแจกแจงแบบมีเงื่อนไข $P (X ∣ Y = y)$ แสดงถึงการแจกแจงของแต่ละฉลาก และแบบจำลองของการแจกแจงร่วมจะแสดงถึงการแจกแจงของค่าฉลาก $P (Y)$ และการแจกแจงค่าสังเกตการณ์สำหรับค่าฉลาก $P (X ∣ Y)$ เขียนแสดงได้เป็น $P (X, Y) = P (X ∣ Y) P (Y)$ ดังนั้นแล้ว แม้ว่าแบบจำลองของการแจกแจงความน่าจะเป็นร่วมจะมีข้อมูลมากกว่าแบบจำลองของการแจกแจงฉลากกำกับ (ซึ่งไม่รวมความถี่สัมพัทธ์ของฉลากกำกับ) ความแตกต่างนั้นค่อนข้างน้อยและก็ไม่ได้แยกความแตกต่างของทั้งสองเสมอไป

ถ้ามีการแจกแจงความน่าจะเป็นร่วม $P (X, Y)$ สามารถคำนวณได้ในรูปของการแจกแจงตามขอบของตัวแปรแต่ละตัว $P (X) = \sum_{y} P (X, Y = y)$ และ $P (Y) = \int_{x} P (Y, X = x)$ (โดยที่ X มีความต่อเนื่อง ดังนั้นจึงใช้ปริพันธ์ ในขณะที่ Y ไม่ต่อเนื่อง จึงใช้เป็นผลรวมสะสม) การแจกแจงแบบมีเงื่อนไขทั้งสองแบบสามารถพบได้โดยใช้คำจำกัดความของความน่าจะเป็นมีเงื่อนไข: $P (X ∣ Y) = P (X, Y) / P (Y)$ และ $P (Y ∣ X) = P (X, Y) / P (X)$

ถ้ามีแบบจำลองที่มีความน่าจะเป็นมีเงื่อนไขอันหนึ่ง และการแจกแจงความน่าจะเป็น $P (X)$ และ $P (Y)$ ของการประมาณตัวแปร X และ Y แล้ว เราสามารถใช้ทฤษฎีบทของเบส์เพื่อประมาณค่าความน่าจะเป็นแบบมีเงื่อนไขที่ตรงกันข้ามได้: $P (X ∣ Y) P (Y) = P (Y ∣ X) P (X)$

ตัวอย่างเช่นถ้าเรามีแบบจำลองก่อกำเนิด $P (X ∣ Y)$ สามารถประมาณได้ว่า

P (Y ∣ X) = P (X ∣ Y) P (Y) / P (X)

ในขณะที่ถ้ามีแบบจำลองจำแนก $P (Y ∣ X)$ จะสามารถประมาณได้เป็น

P (X ∣ Y) = P (Y ∣ X) P (X) / P (Y)

อย่างไรก็ตาม คำจำกัดความของทฤษฎีบทของเบส์ (การคำนวณความน่าจะเป็นมีเงื่อนไขหนึ่ง ๆ โดยใช้ความน่าจะเป็นมีเงื่อนไขอื่น) และความน่าจะเป็นมีเงื่อนไข (การคำนวณความน่าจะเป็นแบบมีเงื่อนไขโดยใช้การแจกแจงร่วม) มักจะเป็นที่สับสนกัน

เปรียบเทียบกับแบบจำลองจำแนก

ขั้นตอนวิธีเชิงก่อกำเนิดสร้างแบบจำลองเพื่อจำแนกสัญญาณโดยดูว่าข้อมูลนั้นเกิดขึ้นมาอย่างไร ข้อพิจารณาหลักคือดูว่าหมวดหมู่ใดมีแนวโน้มที่จะสร้างสัญญาณนี้มากที่สุด เมื่อพิจารณาจากสมมติฐานในส่วนการก่อกำเนิด ในทางกลับกัน ขั้นตอนวิธีแบบจำแนกเพียงแค่จำแนกสัญญาณที่พิจารณาโดยไม่ต้องสนใจว่าข้อมูลเกิดขึ้นมาอย่างไร กล่าวอีกนัยหนึ่ง ขั้นตอนวิธีการเชิงจำแนกสามารถนำมาใช้จำแนกหมวดหมู่ได้โดยตรงหลังจากทำการเรียนรู้ข้อมูล $p (y | x)$ ในทางกลับกัน ขั้นตอนวิธีก่อกำเนิด จะทำการเรียนรู้ $p (x, y)$ และทำการแปลงเป็น $p (y | x)$ แล้วจึงนำมาใช้จำแนกประเภทข้อมูล ข้อดีอย่างหนึ่งของขั้นตอนวิธีเชิงกำเนิดก็คือ $p (x, y)$ สามารถใช้เพื่อสร้างข้อมูลใหม่ที่คล้ายกับข้อมูลที่มีอยู่ อย่างไรก็ตาม ขั้นตอนวิธีเชิงจำแนกบางแบบก็ได้แสดงให้เห็นว่าทำงานได้ดีกว่าขั้นตอนวิธีก่อกำเนิดบางแบบในงานการจำแนกประเภท^[6]

แบบจำลองจำแนกไม่จำเป็นต้องสร้างแบบจำลองการแจกแจงของตัวแปรที่สังเกตได้ แต่ก็ไม่สามารถแสดงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างตัวแปรที่สังเกตการณ์และตัวแปรเป้าหมายได้ อย่างไรก็ตาม โดยทั่วไปแล้ว แบบจำลองเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องดีกว่าแบบจำลองทั่วไปสำหรับการจำแนกประเภทข้อมูล และ การวิเคราะห์การถดถอย โดยรวมแล้ว เทคนิคทั้งสองประเภทถูกมองว่าเป็นตัวช่วยเสริมกัน หรืออเป็นมุมมองที่แตกต่างกันของกระบวนการเดียวกัน^[7]

แบบจำลองก่อกำเนิดเชิงลึก

เนื่องจากการที่เทคนิคการเรียนรู้เชิงลึกได้รับความนิยมมากขึ้น จึงได้มีการพัฒนาวิธีการใหม่ที่เรียกว่า แบบจำลองก่อกำเนิดเชิงลึก (deep generative model, DGM) ขึ้นมา ซึ่งได้รวมแบบจำลองก่อกำเนิดและโครงข่ายประสาทเทียมเชิงลึก^[8]^[9]^[10] โดยทั่วไปแล้ว ประสิทธิภาพของแบบจำลองเหล่านี้จะได้รับการปรับปรุงโดยการเพิ่มทั้งขนาดของโครงข่ายประสาทเทียมและขนาดของข้อมูลสำหรับฝึก^[11]

แบบจำลองก่อกำเนิดเชิงลึกที่เป็นที่รู้จักทั่วไป เช่น ตัวเข้ารหัสอัตโนมัติแบบแปรผัน (VAE) โครงข่ายปฏิปักษ์ก่อกำเนิด (GAN) และแบบจำลองการถดถอยอัตโนมัติ ในยุคหลัง ๆ นี้ ยิ่งมีแนวโน้มไปสู่การสร้างแบบจำลองเชิงลึกขนาดใหญ่มากขึ้น^[8] ตัวอย่างเช่น GPT-3 และ GPT-2 รุ่นก่อนหน้านั้นเป็นแบบจำลองภาษาประสาทถดถอยอัตโนมัติที่มีพารามิเตอร์นับพันล้านตัว^[12] ในขณะที่ BigGAN^[13] และ VQ-VAE^[14] ซึ่งใช้สำหรับการสร้างภาพนั้นมีพารามิเตอร์มากถึงหลายร้อยล้านตัว Jukebox เป็นแบบจำลองก่อกำเนิดขนาดใหญ่มากสำหรับสร้างเสียงเพลง มีพารามิเตอร์นับพันล้านตัว^[15]

อ้างอิง

แม่แบบ:รายการอ้างอิง

↑ แม่แบบ:Harvard citation text: "Generative classifiers learn a model of the joint probability, $p (x, y)$ , of the inputs x and the label y, and make their predictions by using Bayes rules to calculate $p (y ∣ x)$ , and then picking the most likely label y.
↑ แม่แบบ:Harvard citation no brackets: "This distinction between conditional learning and discriminative learning is not currently a well established convention in the field."
↑ แม่แบบ:Harvard citation no brackets: "Discriminative classifiers model the posterior $p (y | x)$ directly, or learn a direct map from inputs x to the class labels."
↑ ^4.0 ^4.1 แม่แบบ:Harvard citation no brackets: "We can use Bayes rule as the basis for designing learning algorithms (function approximators), as follows: Given that we wish to learn some target function $f : X \to Y$ , or equivalently, $P (Y ∣ X)$ , we use the training data to learn estimates of $P (X ∣ Y)$ and $P (Y)$ . New X examples can then be classified using these estimated probability distributions, plus Bayes rule. This type of classifier is called a generative classifier, because we can view the distribution $P (X ∣ Y)$ as describing how to generate random instances X conditioned on the target attribute Y.
↑ แม่แบบ:Harvard citation no brackets: "Logistic Regression is a function approximation algorithm that uses training data to directly estimate $P (Y ∣ X)$ , in contrast to Naive Bayes. In this sense, Logistic Regression is often referred to as a discriminative classifier because we can view the distribution $P (Y ∣ X)$ as directly discriminating the value of the target value Y for any given instance X
↑ แม่แบบ:Harvard citation no brackets
↑ แม่แบบ:Citation
↑ ^8.0 ^8.1 แม่แบบ:Cite web
↑ แม่แบบ:Cite web
↑ แม่แบบ:Cite book
↑ แม่แบบ:Cite arXiv
↑ แม่แบบ:Cite web
↑ แม่แบบ:Cite arXiv
↑ แม่แบบ:Cite arXiv
↑ แม่แบบ:Cite web

[ngjordan2002generative-1] แม่แบบ:Harvard citation text: "Generative classifiers learn a model of the joint probability, $p (x, y)$ , of the inputs x and the label y, and make their predictions by using Bayes rules to calculate $p (y ∣ x)$ , and then picking the most likely label y.

[2] แม่แบบ:Harvard citation no brackets: "This distinction between conditional learning and discriminative learning is not currently a well established convention in the field."

[3] แม่แบบ:Harvard citation no brackets: "Discriminative classifiers model the posterior $p (y | x)$ directly, or learn a direct map from inputs x to the class labels."

[mitchell2015generative-4] 4.0 ^4.1 แม่แบบ:Harvard citation no brackets: "We can use Bayes rule as the basis for designing learning algorithms (function approximators), as follows: Given that we wish to learn some target function $f : X \to Y$ , or equivalently, $P (Y ∣ X)$ , we use the training data to learn estimates of $P (X ∣ Y)$ and $P (Y)$ . New X examples can then be classified using these estimated probability distributions, plus Bayes rule. This type of classifier is called a generative classifier, because we can view the distribution $P (X ∣ Y)$ as describing how to generate random instances X conditioned on the target attribute Y.

[mitchell2015discriminative-5] แม่แบบ:Harvard citation no brackets: "Logistic Regression is a function approximation algorithm that uses training data to directly estimate $P (Y ∣ X)$ , in contrast to Naive Bayes. In this sense, Logistic Regression is often referred to as a discriminative classifier because we can view the distribution $P (Y ∣ X)$ as directly discriminating the value of the target value Y for any given instance X

[6] แม่แบบ:Harvard citation no brackets

[7] แม่แบบ:Citation

[auto1-8] 8.0 ^8.1 แม่แบบ:Cite web

[auto-9] แม่แบบ:Cite web

[auto2-10] แม่แบบ:Cite book

[11] แม่แบบ:Cite arXiv

[12] แม่แบบ:Cite web

[13] แม่แบบ:Cite arXiv

[14] แม่แบบ:Cite arXiv

[15] แม่แบบ:Cite web

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

แบบจำลองก่อกำเนิด

เนื้อหา

คำนิยาม

ความสัมพันธ์ระหว่างแบบจำลอง

เปรียบเทียบกับแบบจำลองจำแนก

แบบจำลองก่อกำเนิดเชิงลึก

อ้างอิง

รายการนำทางไซต์

แบบจำลองก่อกำเนิด

คำนิยาม

ความสัมพันธ์ระหว่างแบบจำลอง

เปรียบเทียบกับแบบจำลองจำแนก

แบบจำลองก่อกำเนิดเชิงลึก

อ้างอิง

รายการนำทางไซต์

ค้นหา