เอเสเคียล 5

จาก testwiki
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

แม่แบบ:Short description แม่แบบ:กล่องข้อมูลบทของคัมภีร์ไบเบิล เอเสเคียล 5 (แม่แบบ:Langx) เป็นบทที่ 5 ของหนังสือเอเสเคียลในคัมภีร์ฮีบรูหรือพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์แม่แบบ:Sfn หนังสือเอเสเคียลประกอบด้วยคำเผยพระวจนะที่ถือว่าเป็นของผู้เผยพระวจนะ/ปุโรหิตเอเสเคียล เป็นหนึ่งในหนังสือหมวดผู้เผยพระวจนะ[1] บทที่ 5 ของหนังสือเอเสเคียลประกอบด้วยคำเผยพระวจนะโดยใช้กลุ่มผมและเคราของผู้เผยพระวจนะที่โกนออกมาเพื่อใช้เป็นสัญลักษณ์ (เอเสเคียล 5:1-4) แสดงถึงการพิพากษาของพระเจ้าต่อเยรูซาเล็ม (วรรค 5–11) ด้วยโรคระบาด ด้วยการกันดารอาหาร ด้วยดาบ และด้วยการกระจัดกระจายไป (วรรค 12–17) การล้อมถูกระบุถึงอีกครั้งในบทที่ 6แม่แบบ:Sfn

ต้นฉบับ

บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู บทแบ่งออกเป็น 17 วรรค

พยานต้นฉบับ

บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ฉบับไคโร (Codex Cairensis; ค.ศ. 895) หนังสือผู้เผยพระวจนะฉบับปีเตอส์เบิร์ก (Petersburg Codex of the Prophets; ค.ศ. 916) ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008)แม่แบบ:Sfn ชิ้นส่วนที่มีข้อความบางส่วนของบทนี้ในภาษาฮีบรูถูกพบในม้วนหนังสือเดดซี ได้แก่ 1Q9 (1QEzek; ก่อน ค.ศ. 68) โดยมีวรรคที่หลงเหลือคือ 1;แม่แบบ:Sfn[2]แม่แบบ:Sfn[3] และ 11Q4 (11QEzek; 50 ปีก่อนคริสจกาล – ค.ศ. 50) โดยมีวรรคที่หลงเหลือคือ 11–17แม่แบบ:Sfn[2]แม่แบบ:Sfn[4]

ยังมีฉบับแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) บางสำเนาต้นฉบับที่หลงเหลือในเซปทัวจินต์ ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B; 𝔊B; ศตวรรษที่ 4) ฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A; 𝔊A; ศตวรรษที่ 5) และฉบับมาร์ชาล (Codex Marchalianus; Q; 𝔊Q; ศตวรรษที่ 6)แม่แบบ:Sfnแม่แบบ:Sfnแม่แบบ:Efn

ผลของการล้อม (5:1–4)

ส่วนนี้บันทึกถึง 'กิจพยากรณ์ที่สามว่าด้วยการล้อม' เพื่อแสดงถึงชะตากรรมของผู้คนที่ถูกล้อม อิสยาห์เผยพระวจนะไว้ก่อนหน้านี้เมื่อกว่าศตวรรษก่อนว่า 'ยูดาห์จะถูกโกนด้วยมีดโกนของอัสซีเรีย' (แม่แบบ:อิงไบเบิล) เอเสเคียลแสดงกิจพยากรณ์เพื่อให้ความหมายใหม่สำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นจริงในอนาคตอันใกล้แม่แบบ:Sfn

วรรค 1

"ส่วนเจ้า บุตรมนุษย์เอ๋ย จงเอาดาบคมเล่มหนึ่งมา และใช้โกนศีรษะและเคราของเจ้าอย่างมีดโกนของช่างตัดผม แล้วเอาตาชั่งน้ำหนักมาแบ่งเส้นผมเหล่านั้น"[5]

โจเซฟ เบ็นสัน (Joseph Benson) อรรถกถาจารย์ของนิกายเมทอดิสต์ตั้งข้อสังเกตว่าผม "ถือเป็นเครื่องประดับในเวลานั้น และการมีศีรษะล้านเป็นสัญลักษณ์ของความเศร้าโศก ดังนั้นการโกนผมจึงหมายถึงหายนะหรือความพินาศ"[6] การโกนผมนั้นขัดต่อธรรมบัญญัติในเลวีนิติ 21: 5 ที่ห้ามไม่ให้ปุโรหิตชาวยิวตัดผมหรือโกนเคราของตน:

จงกล่าวแก่บรรดาปุโรหิต คือบุตรหลานของอาโรน และสั่งพวกเขาว่า ... ห้ามโกนศีรษะหรือกันเครา หรือเชือดเนื้อตัวเอง[7]

วรรค 3

"แล้วจงเอาเส้นผมพวกนั้นหน่อยหนึ่งมาห่อไว้ในเสื้อคลุมของเจ้า"[8]

จำหนวนหน่อยหนึ่งนี้เป็นสัญลักษณ์ถึงคนที่เหลืออยู่จากชาวยูดาห์ที่รอดชีวิต[9]

ความหมายของหมายสำคัญเรื่องการล้อม (5:5–17)

หลังระบุถึงภัยพิบัติครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นกับเมืองที่ถูกล้อมในไม่ช้า ในที่สุดก็เปิดเผยว่าเมื่องนี้คือเยรูซาเล็ม (วรรค 5) ด้วยมาด้วยเหตุผลของคำเผยพระวจนะ (วรรค 5–6a) และการพิพากษาของพระเจ้าต่อเมืองนั้น (วรรค 8ff)แม่แบบ:Sfn

ดูเพิ่ม

หมายเหตุ

แม่แบบ:รายการหมายเหตุ

อ้างอิง

แม่แบบ:รายการอ้างอิง

บรรณานุกรม

แหล่งข้อมูลอื่น

ศาสนายูดาห์

ศาสนาคริสต์

แม่แบบ:หนังสือเอเสเคียล