ผู้วินิจฉัย 2

แม่แบบ:Short description แม่แบบ:กล่องข้อมูลบทของคัมภีร์ไบเบิล ผู้วินิจฉัย 2 (แม่แบบ:Langx) เป็นบทที่ 2 ของหนังสือผู้วินิจฉัยในพันธสัญญาเดิมหรือคัมภีร์ฮีบรู แม่แบบ:Sfn ตามธรรมเนียมของศาสนายูดาห์เชื่อว่าหนังสือผู้วินิจฉัยเขียนโดยผู้เผยพระวจนะซามูเอล^[1]^[2] แต่นักวิชาการสมัยใหม่มองว่าหนังสือผู้วินิจฉัยเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์สายเฉลยธรรมบัญญัติซึ่งครอบคลุมเรื่องราวตั้งแต่หนังสือเฉลยธรรมบัญญัติถึงหนังสือพงศ์กษัตริย์ฉบับที่ 2 เชื่อว่าเขียนโดย เขียนโดยผู้เขียนศาสนายาห์เวห์ผู้รักชาติและศรัทธาในสมัยของโยสิยาห์กษัตริย์ยูดาห์นักปฏิรูปในศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล^[2]แม่แบบ:Sfn บทที่ 2 ของหนังสือผู้วินิจฉัยเน้นไปที่ความล้มเหลวทางการรบและการไม่เชื่อฟังของชาวอิสราเอลหลังจากการเกริ่นนำในบทแรก แม่แบบ:Sfn

ต้นฉบับ

บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 23 วรรค

พยานต้นฉบับ

บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ได้แก่ ฉบับไคโร (Codex Cairensis; ค.ศ. 895), ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008)แม่แบบ:Sfn

สำเนาต้นฉบับโบราณที่หลงเหลืออยู่ของคำแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B; $𝔊$ ^B; ศตวรรษที่ 4) และฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A; $𝔊$ ^A; ศตวรรษที่ 5)แม่แบบ:Sfn แม่แบบ:Efn

ทูตของพระยาห์เวห์ที่โบคิม (2:1–5)

ส่วนสั้น ๆ เกี่ยวกับการสำแดงของพระเจ้านี้ทำหน้าที่เป็นสิ่งเชื่อมระหว่างบทก่อนหน้าและบทต่อ ๆ ไป เป็นการทรงตอบสนองต่อคำทูลถามของชาวอิสราเอลเพื่อทูลขอคำแนะนำจากพระเจ้าในผู้วินิจฉัย 1:1 พร้อมด้วยการย้ำถึงพันธสัญญาของพระเจ้าที่จะทรงประทานดินแดนแก่ชนชาติอิสราเอล (ย้อนกลับไปยุคปฐมบรรพบุรุษ) ได้ถูกรักษาว่าอย่างซื่อสัตย์ดังที่ประจักษ์ได้จากการทรงไถ่ประชาชนจากอียิปต์ (ผู้วินิจฉัย 2:1) แต่อนาคตของพันธสัญญานั้นขึ้นกับเงื่อนไขของความซื่อสัตย์ของอิสราเอลในฐานะคู่พันธสัญญาต่อพระยาห์เวห์แต่เพียงพระองค์เดียว ความล้มเหลวในการขับไล่ศัตรูใน 1:28–36 แท้จริงแล้วไม่ได้เป็นผลจากความอ่อนแอทางการทหาร (1:19) แต่เป็นผลมาจากความไม่ซื่อสัตย์ของอิสราเอลต่อพันธสัญญา (2:2–3) ปฏิกิริยาของประชาชนต่อการบอกเหตุล่วงหน้าอันรุนแรงนี้เป็นศัพทมูลของสถานที่ที่ทูตของพระยาห์เวห์ปรากฏ (2:4–5)แม่แบบ:Sfn

วรรค 1

ทูตของพระยาห์เวห์ได้ขึ้นไปจากกิลกาลถึงโบคิม และท่านกล่าวว่า "เราได้นำเจ้าทั้งหลายขึ้นมาจากอียิปต์ และได้นำพวกเจ้าเข้ามายังแผ่นดินซึ่งเราได้ปฏิญาณไว้แก่บรรพบุรุษของเจ้าทั้งหลายว่า 'เราจะไม่มีวันหักพันธสัญญาที่เราทำกับเจ้าเลย' " ^[3]

"ทูตของพระยาห์เวห์": จากภาษาฮีบรู แม่แบบ:Lang, malak YHWH^[4] เช่นเดียวกับที่ใช้ในฮักกัย 1:13 ใช้กล่าวถึงผู้เผยพระวจนะในอิสยาห์ 42:19 และมาลาคี 3:6 ใช้กล่าวถึงปุโรหิตในมาลาคี 2:7 ตีความได้ว่าเป็น "ผู้ส่งสารของพระผู้เป็นเจ้า" ตาร์คุมถอดความว่าเป็น "ผู้เผยพระวจนะที่มีสารจากพระยาห์เวห์" แต่ในหนังสือผู้วินิจฉัย คำนี้หมายถึงทูตสวรรค์ที่พระเจ้าทรงส่งมาโดยตรงเพื่อเป็นถ่ายทอดพระวจนะเพราะ:^[5]

วลีในความหมายนี้ถูกใช้หลายครั้งในหนังสือผู้วินิจฉัย (ผู้วินิจฉัย 6:11-12; ผู้วินิจฉัย 6:21-22; ผู้วินิจฉัย 13:3; ผู้วินิจฉัย 13:13; ผู้วินิจฉัย 13:15 เป็นต้น)
วลีเดียวกันในความหมายนี้ก็มีการใช้ที่อื่นเช่นกัน เช่นในปฐมกาล 16:7; ปฐมกาล 22:11; อพยพ 2:2; อพยพ 2:6; อพยพ 2:14; กันดารวิถี 22:22 เป็นต้น
ทูตสวรรค์พูดในฐานะบุคคลที่หนึ่งโดยไม่ใช่คำเกริ่นนำอย่าง "พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้" อย่างที่ผู้เผยพระวจนะมักทำ^[5]

นอกจากนี้ยังเป็นไปได้ว่า "ทูตของพระยาห์เวห์" เป็นผู้เดียวกันกับ "จอมทัพของพระยาห์เวห์" ผู้ปรากฏต่อหน้าโยชูวาที่เยรีโค (โยชูวา 5:13-15)^[5]

แบบแผนการไม่ซื่อสัตย์ของชาวอิสราเอล (2:6–23)

เนื้อหาในส่วนนี้ได้วางมุมมองที่อิงตามหลักเทววิทยาของประวัติศาสตร์ตลอดหนังสือผู้วินิจฉัย ความได้เปรียบทางการทหารและการเมืองของอิสราเอลไม่ได้ขึ้นกับปัจจัยในทางปฏิบัติอย่างความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจ เอกภาพทางการเมือง และความพร้อมทางการทหาร แต่ขึ้นอยู่กับความซื่อสัตย์ของประชาชนของความสัมพันธ์ตามพันธสัญญากับพระเจ้า และน่าจะยังขึ้นกับผู้นำที่เข้มแข็งด้วยอย่างเช่นโยชูวา (วรรค 6–7)แม่แบบ:Sfn เมื่อโยชูวาและคนรุ่นการอพยพเสียชีวิตไป คนรุ่นใหม่มาแทนที่ แต่พวกเขาไม่รู้จักพระยาห์เวห์หรือสิ่งที่พระเจ้าทรงกระทำเพื่ออิสราเอล (วรรค 10) นี่จึงส่งสัญญาณถึงปัญหาของอิสราเอลในหนังสืออื่น ๆ ของคัมภีร์ไบเบิล (เปรียบเทียบกับ อพยพ 1:8; 1 พงศ์กษัตริย์ 12:8)แม่แบบ:Sfn วรรค 11–23 สรุปแบบแผนของประวัติศาสตร์อิสราเอลภายใต้ผู้วินิจฉัยดังนี้:แม่แบบ:Sfn

การไม่เชื่อฟัง
การถูกลงโทษด้วยความพ่ายแพ้หรือการถูกกดขี่
ความทุกข์ยากของประชาชน
การขึ้นสู่อำนาจของ "ผู้วินิจฉัย" ผู้หนุนใจและปลดปล่อยอิสราเอล
การเสียชีวิตของผู้วินิจฉัย
กลับไปสู่การไม่เชื่อฟัง
ความพ่ายแพ้

กรอบโครงสร้างของแบบแผนนี้เปรียบเทียบได้ในเชิงเทววิทยาและเชิงภาษากับเฉลยธรรมบัญญัติ 4:21–31; 6:10–15; 9:4–7; 12:29–32; 28:25 รวมไปถึงหนังสือผู้วินิจฉัยตลอดทั้งเล่ม (เปรียบเทียบภาษาและเนื้อหาที่ 3:7–10, 12, 15; 4:1; 6:1–10; 10:6–16; 13:1)แม่แบบ:Sfn เมื่อชาวอิสราเอล 'ละทิ้ง' พระยาห์เวห์ (วรรค 12–13) ไป 'เล่นชู้' กับพระต่างชาติ (วรรค 17 โดยเฉพาะพระบาอัลและพระอัชทาโรทของชาวคานาอัน จากนั้นพระยาห์เวห์จะ 'กริ้ว' และ 'พระพิโรธพลุ่งขึ้น' ต่อพวกเขา (วรรค 12,14, 20)แม่แบบ:Sfn ข้อความนี้จบลงด้วยการหักมุมในเรื่องการพิชิตคานาอันที่ไม่สมบูรณ์ของอิสราเอล คือพระเจ้าทรงปล่อยให้เหล่าศัตรูยังคงอยู่เพื่อทดสอบความซื่อสัตย์ของอิสราเอลแม่แบบ:Sfn

วรรค 9

เขาทั้งหลายก็ฝังท่านไว้ในเขตที่ดินมรดกของท่านที่เมืองทิมนาทเฮเรส ในแดนเทือกเขาเอฟราอิม ทางทิศเหนือของภูเขากาอัช^[7]

อ้างอิงข้ามเล่ม: โยชูวา 24:30
"ทิมนาทเฮเรส" มีความหมายว่า "ส่วนหนึ่งของดวงอาทิตย์" ถูกเขียนด้วยชื่อว่า "ทิมนาทเสราห์" ("ส่วนที่เหลืออยู่") ในโยชูวา 19:50^[5]

แม่แบบ:โครง-ส่วน