ดูต้นฉบับสำหรับ ระบบสุริยะ

{{บทความคัดสรร}}
{{ระวังสับสน|จักรวาล}}
{{Infobox planetary system
| title = ระบบสุริยะ
| image = [[ไฟล์:Solar System true color.jpg|upright=1.5|frameless]]
| image_alt = A true-color image of the Solar System with sizes, but not distances, to scale. The order of the planets are from right to left.
| caption = {{longitem|[[ดวงอาทิตย์]] [[ดาวเคราะห์]] และ[[ดาวเคราะห์แคระ]]{{efn|ในภาพไม่มีการเพิ่ม[[แถบดาวเคราะห์น้อย]]และ[[แถบไคเปอร์]] เนื่องจากดาวเคราะห์น้อยแต่ละดวงมีขนาดเล็กเกินกว่าที่จะแสดงบนแผนภาพได้}}<br />'' (ระยะห่างไม่เท่าอัตราส่วนจริง) ''|style=padding:2px 0 4px 0;}}
| age = 4.568&nbsp;พันล้านปี
| location = {{longitem|[[เมฆระหว่างดาวท้องถิ่น]] [[ฟองท้องถิ่น]] [[แขนนายพราน|แขนนายพราน–หงส์]] [[ทางช้างเผือก]]}}
| system_mass = 1.0014 [[มวลดวงอาทิตย์]]
| neareststar = {{longitem|{{ublist|[[พร็อกซิมาคนครึ่งม้า]] (4.2441&nbsp;[[ปีแสง]]) |[[แอลฟาคนครึ่งม้า]] (4.37&nbsp;ปีแสง)}}}}
| nearestplanetary = {{longitem|ระบบ[[พร็อกซิมาคนครึ่งม้า]] (4.2441&nbsp;ปีแสง)}}
| semimajoraxis = {{longitem|30.11 [[หน่วยดาราศาสตร์]]<br/> (4.5&nbsp;พันล้าน&nbsp;กม.; 2.8&nbsp;พันล้าน&nbsp;ไมล์)}}
| Kuiper_cliff = ~50 หน่วยดาราศาสตร์
| noknown_stars = yes
| stars = 1 ดวง{{nbsp}} ([[ดวงอาทิตย์]])
| planets = {{longitem|{{hlist|8 ดวง ประกาศโดยสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล:{{nbsp}}[[ดาวพุธ]]|[[ดาวศุกร์]]|[[โลก]]|[[ดาวอังคาร]]|[[ดาวพฤหัสบดี]]|[[ดาวเสาร์]]|[[ดาวยูเรนัส]]|[[ดาวเนปจูน]]}}}}
| outerplanetname = [[ดาวเนปจูน]]
| dwarfplanets = {{longitem|{{hlist|9 ดวง โดยฉันทามติทั่วไป: [[ซีรีส (ดาวเคราะห์แคระ)|ซีรีส]]|[[90482 ออร์กัส|ออร์กัส]]|[[ดาวพลูโต|พลูโต]]|[[เฮาเมอา]]|[[50000 ควาอัวร์|ควาอัวร์]]|[[มาคีมาคี]]|[[225088 กงกง|กงกง]]||[[เอริส]]|[[90377 เซดนา|เซดนา]]}}}}
| satellites = {{longitem|{{hlist|657 ดวง{{nbsp}} (ดาวเคราะห์ 206&nbsp;ดวง|[[ดาวเคราะห์น้อย]] 451&nbsp;ดวง)<ref name="JPLbodies">{{cite web |title=Solar System Objects |publisher=NASA/JPL Solar System Dynamics |url=https://ssd.jpl.nasa.gov/ |access-date=2 April 2022 |archive-date=7 July 2021 |archive-url=https://web.archive.org/web/20210707142304/https://ssd.jpl.nasa.gov/ |url-status=live }}</ref>}}}}
| minorplanets = 1,199,224 ดวง{{efn|name=AsOf|เมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 2022}}<ref name=MPCSummary/>
| comets = 4,402 ดวง{{efn|name=AsOf}}<ref name=MPCSummary>{{cite web|url=https://minorplanetcenter.net/mpc/summary|title=Latest Published Data|website=The International Astronomical Union Minor Planet Center|access-date=2 April 2022|archive-date=5 March 2019|archive-url=https://web.archive.org/web/20190305034947/https://minorplanetcenter.net/mpc/summary|url-status=live}}</ref>
| roundsat = 19
| roundsatlink = Planetary-mass moon
| inclination = 60.19°{{nbsp}} (สุริยวิถี)<!-- If anyone can find a cited value for the inclination of the Solar System's invariable plane to the galactic plane, please replace this value -->
| galacticcenter = 27,000&thinsp;±&thinsp;1,000 ปีแสง
| orbitalspeed = 220&nbsp;กม./วินาที; 136&nbsp;ไมล์/วินาที
| orbitalperiod = 225–250 [[ล้านปี]]
| spectral = [[ดาวแคระเหลือง]]
| frostline = ≈5 หน่วยดาราศาสตร์<ref name="Mumma">{{Cite journal | last1 = Mumma | first1 = M. J. | last2 = Disanti | first2 = M. A. | last3 = Dello Russo | first3 = N. | last4 = Magee-Sauer | first4 = K. | last5 = Gibb | first5 = E. | last6 = Novak | first6 = R. | doi = 10.1016/S0273-1177(03)00578-7 | title = Remote infrared observations of parent volatiles in comets: A window on the early solar system | journal = Advances in Space Research | volume = 31 | issue = 12 | pages = 2563–2575 | year = 2003 |bibcode = 2003AdSpR..31.2563M | citeseerx = 10.1.1.575.5091 | issn = 0273-1177 }}</ref>
| heliopause = ≈120 หน่วยดาราศาสตร์
| hillsphere = ≈1–3 ปีแสง
}}
{{ใช้ปีคศ}}

'''ระบบสุริยะ''' ({{langx|en|Solar System}}) คือ[[ระบบดาว]]ซึ่งประกอบด้วย[[ดวงอาทิตย์]]และวัตถุอื่น ๆ ที่โคจรรอบดวงอาทิตย์เนื่องจาก[[แรงโน้มถ่วง]] ได้แก่ [[ดาวเคราะห์]] 8 ดวงกับ[[ดาวบริวาร|ดวงจันทร์บริวาร]]ที่ค้นพบแล้ว 279 ดวง<ref>สก็อตต์ เอส. เชพพาร์ด. [http://www.dtm.ciw.edu/sheppard/satellites/ The Jupiter Satellite Page]. ''Carnegie Institution for Science, Department of Terrestrial Magnetism''.</ref> [[ดาวเคราะห์แคระ]] 5 ดวงกับดวงจันทร์บริวารที่ค้นพบแล้ว 4 ดวง กับวัตถุขนาดเล็กอื่น ๆ อีกนับล้านชิ้น ซึ่งรวมถึง [[ดาวเคราะห์น้อย]] วัตถุใน[[แถบไคเปอร์]] [[ดาวหาง]] [[สะเก็ดดาว]] และ[[ฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์]]

โดยทั่วไปแล้วจะแบ่งย่านต่าง ๆ ของระบบสุริยะ นับจากดวงอาทิตย์ออกมาดังนี้คือ ดาวเคราะห์ชั้นในจำนวน 4 ดวง [[แถบดาวเคราะห์น้อย]] ดาวเคราะห์ขนาดใหญ่รอบนอกจำนวน 4 ดวง และ[[แถบไคเปอร์]]ซึ่งประกอบด้วยวัตถุที่เย็นจัดเป็นน้ำแข็ง พ้นจากแถบไคเปอร์ออกไปเป็นเขต[[แถบจานกระจาย]] ขอบเขต[[เฮลิโอพอส]] (เขตแดนตามทฤษฎีที่ซึ่ง[[ลมสุริยะ]]สิ้นกำลังลงเนื่องจาก[[มวลสารระหว่างดวงดาว]]) และพ้นไปจากนั้นคือย่านของ[[เมฆออร์ต]]

กระแสพลาสมาที่ไหลออกจากดวงอาทิตย์ (หรือ[[ลมสุริยะ]]) จะแผ่ตัวไปทั่วระบบสุริยะ สร้างโพรงขนาดใหญ่ขึ้นในสสารระหว่างดาวเรียกกันว่า [[เฮลิโอสเฟียร์]] ซึ่งขยายออกไปจากใจกลางของแถบจานกระจาย

ดาวเคราะห์ชั้นเอกทั้ง 8 ดวงในระบบสุริยะ เรียงลำดับจากใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดออกไป มีดังนี้คือ [[ดาวพุธ]] [[ดาวศุกร์]] [[โลก]] [[ดาวอังคาร]] [[ดาวพฤหัสบดี]] [[ดาวเสาร์]] [[ดาวยูเรนัส]] และ[[ดาวเนปจูน]]

นับถึงกลางปี ค.ศ. 2008 วัตถุขนาดย่อมกว่า[[ดาวเคราะห์]]จำนวน 5 ดวง ได้รับการจัดระดับให้เป็น[[ดาวเคราะห์แคระ]] ได้แก่ [[ซีรีส (ดาวเคราะห์แคระ)|ซีรีส]]ในแถบดาวเคราะห์น้อย กับวัตถุอีก 4 ดวงที่โคจรรอบดวงอาทิตย์อยู่ในย่านพ้นดาวเนปจูน คือ [[ดาวพลูโต]] (ซึ่งเดิมเคยถูกจัดระดับไว้เป็นดาวเคราะห์) [[เฮาเมอา]] [[มาคีมาคี]] และ [[เอริส]]

มีดาวเคราะห์ 6 ดวงและดาวเคราะห์แคระ 3 ดวงที่มีดาวบริวารโคจรอยู่รอบ ๆ เราเรียกดาวบริวารเหล่านี้ว่า "[[ดวงจันทร์บริวาร|ดวงจันทร์]]" ตามอย่าง[[ดวงจันทร์]]ของโลก นอกจากนี้ดาวเคราะห์ชั้นนอกยังมีวงแหวนดาวเคราะห์อยู่รอบตัวอันประกอบด้วยเศษฝุ่นและอนุภาคขนาดเล็ก

สำหรับคำว่า ''[[ระบบดาวเคราะห์]]'' ใช้เมื่อกล่าวถึงระบบดาวโดยทั่วไปที่มีวัตถุต่าง ๆ โคจรรอบ[[ดาวฤกษ์]] คำว่า "ระบบสุริยะ" ควรใช้เฉพาะกับระบบดาวเคราะห์ที่มีโลกเป็นสมาชิก และไม่ควรเรียกว่า "ระบบสุริยจักรวาล" อย่างที่เรียกกันติดปาก เนื่องจากไม่เกี่ยวข้องกับคำว่า "จักรวาล" ตามนัยที่ใช้ในปัจจุบัน

== ประวัติการค้นพบและการสำรวจ ==
{{ดูเพิ่มที่|แบบจำลองแบบดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางจักรวาล|เส้นเวลาการค้นพบดาวเคราะห์และดวงจันทร์ในระบบสุริยะ}}

นับเป็นเวลาหลายพันปีในอดีตกาลที่มนุษยชาติไม่เคยรับรู้มาก่อนว่ามีสิ่งที่เรียกว่า "ระบบสุริยะ" แต่เดิมมนุษย์นั้นเชื่อว่า[[แบบจำลองแบบโลกเป็นศูนย์กลางจักรวาล|โลกเป็นศูนย์กลางจักรวาล]]ที่อยู่นิ่ง มีดวงดาวต่าง ๆ โคจรไปรอบ ๆ [[โลก (ดาวเคราะห์)|โลก]]ผ่านไปบนท้องฟ้า แม้ว่านักดาราศาสตร์และนักคณิตศาสตร์ชาวอินเดีย [[อารยภัฏ]] ({{langx|sa|आर्यभट}}) และนักปรัชญาชาวกรีก แอริสตาร์คัส ({{lang-grc-gre|Ἀρίσταρχος ὁ Σάμιος}}) เคยมีแนวคิดเกี่ยวกับการที่[[แบบจำลองแบบดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางจักรวาล|ดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางจักรวาล]] และจัดลำดับจักรวาลเสียใหม่ แต่ผู้ที่สามารถคิดค้นแบบจำลองทางคณิตศาสตร์เพื่อพิสูจน์แนวคิดนี้ได้สำเร็จเป็นคนแรกคือ [[นิโคเลาส์ โคเปอร์นิคัส]] ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีผู้สืบทอดแนวทางการศึกษาของเขาต่อมา คือ [[กาลิเลโอ กาลิเลอี]], [[โยฮันเนิส เค็พเพลอร์]] และ[[ไอแซค นิวตัน]] พวกเขาพยายามทำความเข้าใจระบบทาง[[ฟิสิกส์]]และเสาะหาหลักฐานการพิสูจน์ยืนยันว่า [[โลก (ดาวเคราะห์)|โลก]]เคลื่อนไปรอบ ๆ [[ดวงอาทิตย์]] และดาวเคราะห์ทั้งหลายต่างก็ดำเนินไปภายใต้กฎทางฟิสิกส์แบบเดียวกันนี้ ในยุคหลังต่อมาจึงเริ่มมีการสืบสวนค้นหาปรากฏการณ์ทางภูมิธรณีต่าง ๆ เช่น เทือกเขา แอ่งหิน ปรากฏการณ์สภาพอากาศที่แปรเปลี่ยนตามฤดูกาล การศึกษาเกี่ยวกับเมฆ พายุทราย และยอดเขาน้ำแข็งบนดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ

=== การสำรวจยุคแรก ===
[[ไฟล์:NewtonsTelescopeReplica.jpg|thumb|กล้องโทรทรรศน์จำลองจากชุดที่[[ไอแซก นิวตัน]]ใช้]]
การสำรวจระบบสุริยะในยุคแรกดำเนินไปได้โดยอาศัย[[กล้องโทรทรรศน์]] เพื่อช่วยนักดาราศาสตร์จัดทำแผนภาพท้องฟ้าแสดงตำแหน่งของวัตถุที่จางเกินกว่าจะมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

[[กาลิเลโอ กาลิเลอี]] คือผู้แรกที่ค้นพบรายละเอียดทางกายภาพของวัตถุในระบบสุริยะ เขาค้นพบว่าผิว[[ดวงจันทร์]]นั้นขรุขระ ส่วนดวงอาทิตย์ก็มี[[จุดมืดดวงอาทิตย์|จุดด่างดำ]] และ[[ดาวพฤหัสบดี]]มี[[ดาวบริวารของดาวพฤหัสบดี|ดาวบริวาร]]สี่ดวงโคจรไปรอบ ๆ<ref>Eric W. Weisstein (2006). [http://scienceworld.wolfram.com/biography/Galileo.html "Galileo Galilei (1564–1642)"]. Wolfram Research. เก็บข้อมูลเมื่อ 2006-11-08.</ref> [[คริสตียาน เฮยเคินส์]] เจริญรอยตามกาลิเลโอโดยค้นพบ [[ไททัน (ดาวบริวาร)|ดาวไททัน]] [[ดวงจันทร์ของดาวเสาร์]] รวมถึง[[วงแหวนของดาวเสาร์]]ด้วย<ref>[http://www.esa.int/esaSC/SEMJRT57ESD_index_0.html "Discoverer of Titan: Christiaan Huygens"]. ESA Space Science. 2005. เก็บข้อมูลเมื่อ 2006-11-08.</ref> ในเวลาต่อมา [[จิโอวันนี โดเมนิโก กัสสินี]] ค้นพบดวงจันทร์ของดาวเสาร์เพิ่มอีก 4 ดวง ช่องว่างในวงแหวนของดาวเสาร์ รวมถึง[[จุดแดงใหญ่]]บนดาวพฤหัสบดี<ref>[http://www.seds.org/messier/Xtra/Bios/cassini.html "Giovanni Domenico Cassini (June 8, 1625–September 14, 1712)"]. SEDS.org. เก็บข้อมูลเมื่อ 2006-11-08.</ref>

ปี ค.ศ. 1705 [[เอ็ดมันด์ ฮัลเลย์]] ค้นพบว่า[[ดาวหาง]]หลายดวงในบันทึกประวัติศาสตร์ที่จริงเป็นดวงเดิมกลับมาปรากฏซ้ำ ถือเป็นการพบหลักฐานชิ้นแรกสำหรับการโคจรรอบดวงอาทิตย์ของวัตถุอื่นนอกเหนือจาก[[ดาวเคราะห์]]<ref>[http://csep10.phys.utk.edu/astr161/lect/comets/halley.html "Comet Halley"]. University of Tennessee. เก็บข้อมูลเมื่อ 2006-12-27.</ref> ในช่วงระยะเวลาเดียวกันนี้จึงเริ่มมีการใช้คำว่า "ระบบสุริยะ" ขึ้นเป็นครั้งแรก<ref>[http://www.etymonline.com/index.php?search=solar+system&searchmode=none "Etymonline: Solar System"]. เก็บข้อมูลเมื่อ 2008-01-24.</ref>

ค.ศ. 1781 [[วิลเลียม เฮอร์เชล]] ค้นพบดาวเคราะห์ดวงใหม่คือ [[ดาวยูเรนัส]] โดยที่ในตอนแรกเขาคิดว่าเป็นดาวหาง<ref>[http://science.enotes.com/earth-science/herschel-sir-william "Herschel, Sir William (1738–1822)"]. enotes.com. เก็บข้อมูลเมื่อ 2006-11-08.</ref> ต่อมาในปี ค.ศ. 1801 [[จูเซปเป ปีอัซซี]] ค้นพบวัตถุโคจรอยู่ระหว่างดาวอังคารกับดาวพฤหัสบดี ในตอนแรกเขาคิดว่าเป็นดาวเคราะห์ แต่ต่อมาจึงมีการค้นพบวัตถุขนาดเล็กนับเป็นพันดวงในย่านอวกาศนั้น ซึ่งในเวลาต่อมาจึงเรียกวัตถุเหล่านั้นว่า [[ดาวเคราะห์น้อย]]<ref>[http://www.astropa.unipa.it/Asteroids2001/ "Discovery of Ceres: 2nd Centenary, January 1, 1801–January 1, 2001"] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20151105085626/http://www.astropa.unipa.it/Asteroids2001/ |date=2015-11-05 }}. astropa.unipa.it. 2000. เก็บข้อมูลเมื่อ 2006-11-08.</ref>

ไม่อาจระบุได้แน่ชัดว่า ระบบสุริยะถูก "ค้นพบ" เมื่อใดกันแน่ แต่การสังเกตการณ์ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 สามรายการสามารถบรรยายลักษณะและตำแหน่งของระบบสุริยะใน[[เอกภพ]]ได้อย่างไม่มีข้อสงสัย รายการแรกเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1838 เมื่อฟรีดดริค เบสเซล สามารถวัด[[พารัลแลกซ์]]ของดาวได้ เขาพบว่าตำแหน่งปรากฏของดาวเปลี่ยนแปลงไปตามการเคลื่อนที่ของโลกที่โคจรไปรอบดวงอาทิตย์ นี่ไม่เพียงเป็นข้อพิสูจน์ทางตรงต่อแนวคิดดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางจักรวาล แต่ยังได้เปิดเผยให้ทราบถึงระยะทางมหาศาลระหว่างระบบสุริยะของเรากับดวงดาวอื่นเป็นครั้งแรก ต่อมาในปี ค.ศ. 1859 [[โรเบิร์ต บุนเซน]] และ [[กุสตาฟ เคอร์ชอฟฟ์]] ได้ใช้[[สเปกโตรสโคป]]ที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่ตรวจวัด[[ค่าสเปกตรัม]]จากดวงอาทิตย์ และพบว่ามันประกอบด้วย[[ธาตุเคมี|ธาตุ]]ชนิดเดียวกันกับที่มีอยู่บนโลก นับเป็นครั้งแรกที่พบข้อมูลทางกายภาพที่เกี่ยวโยงกันระหว่างโลกกับ[[สวรรค์]]<ref>[http://www.aip.org/history/cosmology/tools/tools-spectroscopy.htm "Spectroscopy and the Birth of Astrophysics"] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20150907133751/https://www.aip.org/history/cosmology/tools/tools-spectroscopy.htm |date=2015-09-07 }}. Center for History of Physics, a Division of the American Institute of Physics. เก็บข้อมูลเมื่อ 2008-04-30.</ref> หลังจากนั้น บาทหลวงแองเจโล เซคคี เปรียบเทียบรายละเอียดสเปกตรัมของดวงอาทิตย์กับ[[ดาวฤกษ์]]ดวงอื่น และพบว่ามันเหมือนกันทุกประการ ข้อเท็จจริงที่พบว่าดวงอาทิตย์ก็เป็นดาวฤกษ์ดวงหนึ่งนำไปสู่ข้อสมมุติฐานว่าดาวฤกษ์ดวงอื่นก็อาจมี[[ระบบดาวเคราะห์]]ของมันเองเช่นกัน แม้ว่ากว่าจะค้นพบหลักฐานสำหรับข้อสมมุติฐานนี้จะต้องใช้เวลาต่อมาอีกกว่า 140 ปี

ค.ศ. 1992 มีการค้นพบหลักฐานแรกที่ส่อถึงระบบดาวเคราะห์แห่งอื่นนอกเหนือจากระบบของเรา โคจรอยู่รอบดาว[[พัลซาร์]] พีเอสอาร์ บี1257+12 สามปีต่อมาจึงพบ[[ดาวเคราะห์นอกระบบ]]ดวงแรกคือ 51 เพกาซี บี โคจรรอบดาวฤกษ์ลักษณะคล้ายดวงอาทิตย์ ตราบจนถึงปี ค.ศ. 2008 มีการค้นพบ[[ระบบดาวเคราะห์]]อื่นแล้วกว่า 221 ระบบ<ref>[http://exoplanet.eu/catalog.php "Extrasolar Planets Encyclopedia"]. Paris Observatory. เก็บข้อมูลเมื่อ 2008-01-24.</ref>

=== การสำรวจด้วยยานอวกาศ  ===
[[ไฟล์:Pioneer10-11.jpg|thumb|ภาพวาดยานไพโอเนียร์ 10 ขณะผ่านวงโคจรของดาวพลูโตเมื่อปี 1983 ได้รับสัญญาณครั้งสุดท้ายเมื่อมกราคม 2003 ส่งมาจากระยะ 82 AU]]

ยุคของการสำรวจอวกาศด้วยยานอวกาศเริ่มต้นขึ้นนับแต่[[สหภาพโซเวียต]] (ปัจจุบันคือ[[ประเทศรัสเซีย]]) ส่ง[[ดาวเทียมสปุตนิก 1]] ขึ้นสู่วงโคจรรอบโลกเมื่อปี ค.ศ. 1957 โดยได้โคจรอยู่เป็นเวลา 1 ปี ต่อมายาน[[เอกซ์พลอเรอร์ 6]] ของ[[สหรัฐอเมริกา]] ขึ้นสู่วงโคจรในปี 1959 และสามารถถ่ายภาพโลกจากอวกาศได้เป็นครั้งแรก

ยานสำรวจลำแรกที่เดินทางไปถึงวัตถุอื่นในระบบสุริยะ คือยาน[[ลูนา 1]] ซึ่งเดินทางผ่านดวงจันทร์ในปี ค.ศ. 1959 ในตอนแรกตั้งใจกันว่าจะให้มันตกลงบนดวงจันทร์ แต่ยานพลาดเป้าหมายแล้วจึงกลายเป็นยานที่สร้างโดยมนุษย์ลำแรกที่ได้โคจรรอบดวงอาทิตย์ ยาน[[มาริเนอร์ 2]] เป็นยานอวกาศลำแรกที่เดินทางไปถึงดาวเคราะห์อื่นในระบบสุริยะ คือไปเยือน[[ดาวศุกร์]]ในปี ค.ศ. 1962 ต่อมายาน[[มาริเนอร์ 4]] ได้ไปถึง[[ดาวอังคาร]]ในปี ค.ศ. 1965 และ[[มาริเนอร์ 10]] ไปถึง[[ดาวพุธ]]ในปี ค.ศ. 1974

ยานอวกาศลำแรกที่ลงจอดบนวัตถุอื่นในระบบสุริยะได้คือยานลูนา 2 ของสหภาพโซเวียต ซึ่งลงจอดบนดวงจันทร์ได้ในปี ค.ศ. 1959 หลังจากนั้นก็มียานลงจอดบนดาวอื่นได้มากขึ้นเรื่อย ๆ ยานเวเนรา 3 ลงจอดบนพื้นผิวดาวศุกร์ในปี 1966 ยานมาร์ส 3 ลงถึงพื้นดาวอังคารในปี 1971 (แต่การลงจอดที่สำเร็จจริง ๆ คือยานไวกิ้ง 1 ในปี 1976) ยานเนียร์ชูเมกเกอร์ไปถึงดาวเคราะห์น้อย 433 อีรอส ในปี 2001 และยานดีปอิมแพกต์ไปถึงดาวหางเทมเพล 1 ในปี 2005

ยานสำรวจลำแรกที่ไปถึงระบบสุริยะชั้นนอกคือยานไพโอเนียร์ 10 ที่เดินทางผ่าน[[ดาวพฤหัสบดี]]ในปี ค.ศ. 1973 ต่อมาในปี ค.ศ. 1977 ยานสำรวจอวกาศใน[[โครงการวอยเอจเจอร์]]จึงได้เริ่มต้นการเดินทางครั้งใหญ่ โดยเดินทางผ่านดาวพฤหัสบดีในปี 1979 ผ่านดาวเสาร์ในปี 1980-1981 ยาน[[วอยเอจเจอร์ 2]] ได้เข้าใกล้[[ดาวยูเรนัส]]ในปี 1986 และเข้าใกล้[[ดาวเนปจูน]]ในปี 1989 ปัจจุบันนี้ ยานสำรวจวอยเอจเจอร์ทั้ง 2 ลำได้เดินทางออกพ้นวงโคจรของดาวเนปจูนไปไกลแล้ว และมุ่งไปบนเส้นทางเพื่อค้นหาและศึกษา[[เฮลิโอสเฟียร์|กำแพงกระแทก]] [[เฮลิโอชีท]] และ[[เฮลิโอพอส]] ข้อมูลล่าสุดจาก[[องค์การนาซา]]แจ้งว่า ยานวอยเอจเจอร์ทั้ง 2 ลำได้เดินทางผ่านกำแพงกระแทกไปแล้วที่ระยะห่างประมาณ 93 [[หน่วยดาราศาสตร์]]จากดวงอาทิตย์<ref name="voyager1" />

วันที่ 19 มกราคม 2006 นาซาส่งยานสำรวจแบบบินผ่าน ''[[นิวฮอไรซันส์]]'' ขึ้นสู่[[อวกาศ]] ซึ่งเป็นยานสำรวจอวกาศแบบไร้คนขับลำแรกที่จะเดินทางไปสำรวจแถบไคเปอร์ ยานมีกำหนดบินผ่านดาวพลูโตในเดือนกรกฎาคม 2015 จากนั้นจะเดินทางเข้าสู่แถบไคเปอร์เพื่อสำรวจวัตถุในพื้นที่นั้นต่อไป<ref>{{cite web |date=2006 |title=New Horizons NASA's Pluto-Kuiper Belt Mission |url=http://pluto.jhuapl.edu/ |accessdate=2006-07-01}}</ref>

== กำเนิดและวิวัฒนาการ ==
{{บทความหลัก|กำเนิดและวิวัฒนาการของระบบสุริยะ}}
[[ไฟล์:M42proplyds.jpg|thumb|ภาพถ่ายแผ่นจานดาวเคราะห์ก่อนเกิดใน[[เนบิวลานายพราน]] จาก[[กล้องฮับเบิล]] แสดงให้เห็น "แหล่งอภิบาลดาวฤกษ์" ที่กว้าง 1 ปีแสง มีลักษณะคล้ายคลึงกับเนบิวลาในยุคโบราณซึ่งฟูมฟักดวงอาทิตย์ของเราให้ถือกำเนิดขึ้น]]

ระบบสุริยะถือกำเนิดขึ้นจากการแตกสลายด้วยแรงโน้มถ่วงภายในของ[[เมฆโมเลกุล]]ขนาดยักษ์เมื่อกว่า 4,600 ล้านปีมาแล้ว เมฆต้นกำเนิดนี้มีความกว้างหลายปีแสง และอาจเป็นต้นกำเนิดของดาวฤกษ์อื่นอีกจำนวนมาก<ref name="Arizona">{{cite web |title=Lecture 13: The Nebular Theory of the origin of the Solar System |url=http://atropos.as.arizona.edu/aiz/teaching/nats102/mario/solar_system.html |work=University of Arizona |accessdate=2006-12-27 |archive-date=2011-08-22 |archive-url=https://www.webcitation.org/617GeDn2a?url=http://atropos.as.arizona.edu/aiz/teaching/nats102/mario/solar_system.html |url-status=dead }}</ref>

เมื่อย่าน[[เนบิวลาสุริยะ|เนบิวลาก่อนสุริยะ]] ซึ่งน่าจะเป็นจุดกำเนิดของระบบสุริยะ<ref>{{cite web |title=The chemical composition of the pre-solar nebula |author=Irvine, W. M. |work=Amherst College, Massachusetts |url=http://adsabs.harvard.edu/abs/1983coex....1....3I |accessdate=2007-02-15}}</ref>เกิดแตกสลายลง [[โมเมนตัมเชิงมุม]]ที่มีอยู่ทำให้มันหมุนตัวไปเร็วยิ่งขึ้น ที่ใจกลางของย่านซึ่งเป็นศูนย์รวมมวลอันหนาแน่นมีอุณหภูมิเพิ่มสูงมากขึ้นกว่าแผ่นจานที่หมุนอยู่รอบ ๆ<ref name="Arizona" /> ขณะที่เนบิวลานี้หดตัวลง มันก็เริ่มมีทรงแบนยิ่งขึ้นและค่อย ๆ ม้วนตัวจนกลายเป็น[[จานดาวเคราะห์ก่อนเกิด]] ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางราว 200 [[หน่วยดาราศาสตร์|AU]]<ref name="Arizona" /> พร้อมกับมี[[ดาวฤกษ์ก่อนเกิด]]ที่หนาแน่นและร้อนจัดอยู่ ณ ใจกลาง<ref>Greaves, Jane S. (2005-01-07). "Disks Around Stars and the Growth of Planetary Systems". ''Science'' '''307''' (5706) : 68–71. DOI:[http://dx.doi.org/10.1126/science.1101979 10.1126/science.1101979]  [http://www.sciencemag.org/cgi/content/abstract/sci;307/5706/68 abstract]  [http://www.sciencemag.org/cgi/content/full/307/5706/68 full text].</ref><ref>{{cite web |date=2000-04-05 |url=http://www7.nationalacademies.org/ssb/detectionch3.html |title=Present Understanding of the Origin of Planetary Systems |publisher=National Academy of Sciences |accessdate=2007-01-19 |archive-date=2009-08-03 |archive-url=https://web.archive.org/web/20090803020055/http://www7.nationalacademies.org/ssb/detectionch3.html |url-status=dead }}</ref> เมื่อ[[วิวัฒนาการของดาวฤกษ์|การวิวัฒนาการ]]ดำเนินมาถึงจุดนี้ เชื่อว่าดวงอาทิตย์ได้มีสภาพเป็น[[ดาวฤกษ์ชนิด T Tauri]] ผลจากการศึกษาดาวฤกษ์ชนิด T Tauri พบว่ามันมักมีแผ่นจานของมวลสารดาวเคราะห์ก่อนเกิดที่มีมวลประมาณ 0.001-0.1 เท่าของ[[มวลดวงอาทิตย์]] กับมวลของเนบิวลาในตัวดาวฤกษ์เองอีกเป็นส่วนใหญ่จำนวนมหาศาล<ref name="Kitamara">{{cite conference | author1=M Momose | author2=Y Kitamura | author3=S Yokogawa | author4=R Kawabe | author5=M Tamura | author6=S Ida | title=Investigation of the Physical Properties of Protoplanetary Disks around T Tauri Stars by a High-resolution Imaging Survey at lambda = 2 mm | work=The Proceedings of the IAU 8th Asian-Pacific Regional Meeting, Volume I | date=2003 | publisher=Astronomical Society of the Pacific Conference Series | volume=289 | editor1=Ikeuchi, S. | editor2=Hearnshaw, J. | editor3=Hanawa, T. | pages=85 | url=http://articles.adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-iarticle_query?2003ASPC..289...85M&data_type=PDF_HIGH&whole_paper=YES&type=PRINTER&filetype=.pdf | format=PDF}}</ref> ดาวเคราะห์ก่อตัวขึ้นจาก[[แผ่นจานรวมมวล]]เหล่านี้<ref>{{cite journal | doi= 10.1086/429160 | title= Chondrule-forming Shock Fronts in the Solar Nebula: A Possible Unified Scenario for Planet and Chondrite Formation | date= 2005 | author= Boss, A. P. | journal= The Astrophysical Journal | volume= 621 | pages= L137}}</ref>

ภายในช่วงเวลา 50 ล้านปี ความดันและความหนาแน่นของไฮโดรเจนที่ใจกลางของดาวฤกษ์ก่อนเกิดก็มีมากพอจะทำให้เกิดปฏิกิริยา[[การหลอมนิวเคลียส]]ขึ้นได้<ref name="Yi2001">{{cite journal | author1= Sukyoung Yi |author2=Pierre Demarque |author3=Yong-Cheol Kim |author4=Young-Wook Lee |author5=Chang H Ree |author6=Thibault Lejeune |author7=Sydney  Barnes | title=Toward Better Age Estimates for Stellar Populations: The <math>Y^{2}</math> Isochrones for Solar Mixture | journal=Astrophysical Journal Supplement | date=2001 | volume=136 | pages=417 | doi=10.1086/321795 | url=http://adsabs.harvard.edu/abs/2001ApJS..136..417Y}} arXiv [http://arxiv.org/abs/astro-ph/0104292 astro-ph/0104292]</ref> ทั้งอุณหภูมิ อัตราการเกิดปฏิกิริยา ความดัน ตลอดจนความหนาแน่นต่างเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึง[[สภาวะสมดุลอุทกสถิต]] โดยมีพลังงานความร้อนที่มากพอจะต้านทานกับการหดตัวของแรงโน้มถ่วงได้ ณ จุดนี้ดวงอาทิตย์จึงได้วิวัฒนาการเข้าสู่[[แถบลำดับหลัก]]อย่างสมบูรณ์<ref>{{cite journal | author1=A. Chrysostomou | author2=P. W. Lucas | title=The Formation of Stars | journal=Contemporary Physics | date=2005 | volume=46 | pages=29 | url=http://adsabs.harvard.edu/abs/2005ConPh..46...29C | doi=10.1080/0010751042000275277}}</ref>

[[ไฟล์:redgiantsun.gif|thumb|left|ภาพวาดโดยศิลปินแสดงให้เห็นวิวัฒนาการของดวงอาทิตย์<br />ซ้าย: ดวงอาทิตย์ของเราในปัจจุบันซึ่งอยู่ในแถบลำดับหลัก<br />กลาง: ดาวยักษ์แดง<br />ขวา: ดาวแคระขาว]] 
ระบบสุริยะจะดำรงสภาพอย่างที่เรารู้จักกันในปัจจุบันนี้ไปตราบจนกระทั่ง ดวงอาทิตย์ได้วิวัฒนาการจนออกพ้นจากแถบลำดับหลักบน[[ไดอะแกรมของเฮิร์ตสปรัง-รัสเซลล์]] เมื่อดวงอาทิตย์เผาผลาญเชื้อเพลิงไฮโดรเจนภายในไปเรื่อย ๆ พลังงานที่คอยค้ำจุนแกนกลางของดาวอยู่ก็จะลดน้อยถอยลง ทำให้มันหดตัวและแตกสลายลงไป การหดตัวจะทำให้แรงดันความร้อนในแกนกลางเพิ่มมากขึ้น และทำให้มันยิ่งเผาผลาญเชื้อเพลิงเร็วขึ้น ผลที่เกิดคือดวงอาทิตย์จะส่องสว่างมากยิ่งขึ้นโดยมีอัตราเพิ่มขึ้นประมาณ 10% ในทุก ๆ 1,100 ล้านปี<ref>{{cite web|title=Science: Fiery future for planet Earth |author=Jeff Hecht |work=NewScientist |url=http://www.newscientist.com/article/mg14219191.900.html |date=1994 |accessdate=2007-10-29}}</ref>

ในอีกประมาณ 5,400 ล้านปีข้างหน้า ไฮโดรเจนในแกนกลางของดวงอาทิตย์จะเปลี่ยนไปเป็นฮีเลียมทั้งหมด ซึ่งเป็นอันจบกระบวนการวิวัฒนาการบนแถบลำดับหลัก ในเวลานั้น ชั้นผิวรอบนอกของดวงอาทิตย์จะขยายใหญ่ขึ้นประมาณ 260 เท่าของขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางในปัจจุบัน ดวงอาทิตย์จะกลายเป็น[[ดาวยักษ์แดง]] การที่พื้นผิวของดวงอาทิตย์ขยายตัวขึ้นอย่างมหาศาล ทำให้อุณหภูมิที่พื้นผิวของมันเย็นลงยิ่งกว่าที่เคยเป็นเมื่ออยู่บนแถบลำดับหลัก (ตำแหน่งเย็นที่สุดคือ 2600 K) <ref>{{cite journal|author1= K. P. Schroder |author2=Robert Cannon Smith|title= Distant future of the Sun and Earth revisited|journal=Monthly Notices of the Royal Astronomical Society | volume=386 |pages=155-163 | date=2008 |doi=10.1111/j.1365-2966.2008.13022.x |url=http://adsabs.harvard.edu/abs/2008MNRAS.386..155S }}</ref>

สิ่งที่เกิดขึ้นตามมาก็คือ ชั้นผิวนอกของดวงอาทิตย์จะแตกสลาย กลายไปเป็น[[ดาวแคระขาว]] คือวัตถุที่มีความหนาแน่นอย่างยิ่งยวด มวลประมาณครึ่งหนึ่งของมวลดั้งเดิมของดวงอาทิตย์จะอัดแน่นอยู่ในพื้นที่ของวัตถุขนาดประมาณเท่ากับโลก<ref>{{cite web |author=Pogge, Richard W. |date=1997 |url=http://www.astronomy.ohio-state.edu/~pogge/Lectures/vistas97.html |title=The Once & Future Sun |work=New Vistas in Astronomy |accessdate=2005-12-07 |archiveurl= https://web.archive.org/web/20050527094435/http://www-astronomy.mps.ohio-state.edu/Vistas/ |archivedate=27 May 2005}}</ref> การแตกสลายของชั้นผิวรอบนอกของดวงอาทิตย์จะทำให้เกิดปรากฏการณ์ที่เรียกว่า [[เนบิวลาดาวเคราะห์]] ซึ่งเป็นการส่งคืนสสารต่าง ๆ อันประกอบขึ้นเป็นดวงอาทิตย์กลับคืนให้แก่[[สสารระหว่างดาว]]

{{clear}}
== โครงสร้างและองค์ประกอบ ==
<br />[[ไฟล์:Oort cloud Sedna orbit-th.svg|thumb|ขนาดวงโคจรของวัตถุต่าง ๆ ในระบบสุริยะ จากเล็กไปใหญ่ เริ่มจากด้านซ้ายบนวนตามเข็มนาฬิกา]]

องค์ประกอบหลักที่สำคัญของระบบสุริยะคือ [[ดวงอาทิตย์]] [[ดาวฤกษ์]]ใน[[แถบลำดับหลัก]]ประเภท [[การจัดประเภทดาวฤกษ์|G2]] ซึ่งมีมวลคิดเป็น 99.86% ของมวลรวมทั้งระบบเท่าที่เป็นที่รู้จัก และเป็นแหล่ง[[แรงโน้มถ่วง]]หลักของระบบ<ref>{{cite journal |author=M Woolfson |title=The origin and evolution of the solar system | doi= 10.1046/j.1468-4004.2000.00012.x |date=2000 |journal=Astronomy & Geophysics |volume=41 |pages=1.12 }}</ref> โดยมี[[ดาวพฤหัสบดี]]และ[[ดาวเสาร์]] ซึ่งเป็นวัตถุในวงโคจรใหญ่ที่สุดสองดวงครอบครองมวลอีก 90% ของมวลส่วนที่เหลือ
  
วัตถุใหญ่ ๆ ในวงโคจรรอบดวงอาทิตย์จะเคลื่อนที่อยู่บนระนาบใกล้เคียงกับระนาบโคจรของโลก ที่เรียกว่า ระนาบ[[สุริยวิถี]] ดาวเคราะห์ทั้งหมดจะเคลื่อนที่ใกล้เคียงกับระนาบนี้ ขณะที่[[ดาวหาง]]และวัตถุใน[[แถบไคเปอร์]]มักเคลื่อนที่ทำมุมกับระนาบค่อนข้างมาก
   
ดาวเคราะห์ทั้งหมดและวัตถุส่วนใหญ่ในระบบยังโคจรไปในทิศทางเดียวกับการหมุนรอบตัวเองของดวงอาทิตย์ (ทวนเข็มนาฬิกา เมื่อมองจากมุมมองด้านขั้วเหนือของดวงอาทิตย์) มีเพียงบางส่วนที่เป็นข้อยกเว้นไม่เป็นไปตามนี้ เช่น [[ดาวหางฮัลเลย์]] เป็นต้น
   
ตาม[[กฎการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์]]ของเค็พเพลอร์ อธิบายถึงลักษณะการโคจรของวัตถุต่าง ๆ รอบดวงอาทิตย์ กล่าวคือ วัตถุแต่ละชิ้นจะเคลื่อนที่ไปตามแนว[[สุริยวิถี|ระนาบ]]รอบดวงอาทิตย์โดยมีจุด[[โฟกัส]]หนึ่งจุด วัตถุที่อยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มากกว่า (มีค่า[[กึ่งแกนเอก]]น้อยกว่า) จะใช้เวลาโคจรน้อยกว่า บนระนาบสุริยวิถีหนึ่ง ๆ ระยะห่างของวัตถุกับดวงอาทิตย์จะแปรผันไปตามเส้นทางบนทางโคจรของมัน จุดที่วัตถุอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดเรียกว่า "[[จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด]]" (perihelion) ขณะที่ตำแหน่งซึ่งมันอยู่ห่างจากดวงอาทิตย์ที่สุด เรียกว่า "[[จุดไกลดวงอาทิตย์ที่สุด]]" (aphelion) วัตถุจะเคลื่อนที่ได้ความเร็วสูงที่สุดเมื่ออยู่ในตำแหน่งใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด และเคลื่อนที่ด้วยความเร็วต่ำสุดเมื่ออยู่ในตำแหน่งไกลดวงอาทิตย์ที่สุด ลักษณะของวงโคจรของดาวเคราะห์มีรูปร่างเกือบจะเป็นวงกลม ขณะที่[[ดาวหาง]] [[ดาวเคราะห์น้อย]] และวัตถุใน[[แถบไคเปอร์]] มีวงโคจรค่อนข้างจะเป็นวงรี
   
เมื่อศึกษาถึงระยะห่างระหว่างดาวเคราะห์ในที่ว่างมหาศาลของระบบ เราพบว่า ยิ่งดาวเคราะห์หรือแถบต่าง ๆ อยู่ไกลจากดวงอาทิตย์เท่าไร มันก็จะยิ่งอยู่ห่างจากวัตถุอื่นใกล้เคียงมากเท่านั้น ตัวอย่างเช่น [[ดาวศุกร์]]มีระยะห่างจาก[[ดาวพุธ]]ประมาณ 0.33 [[หน่วยดาราศาสตร์]] ส่วน[[ดาวเสาร์]]อยู่ห่างจาก[[ดาวพฤหัสบดี]]ไป 4.3 หน่วยดาราศาสตร์ และ[[ดาวเนปจูน]]อยู่ห่างจาก[[ดาวยูเรนัส]]ออกไปถึง 10.5 หน่วยดาราศาสตร์ เคยมีความพยายามศึกษาและอธิบายถึงระยะห่างระหว่างวงโคจรของดาวต่าง ๆ (ดูรายละเอียดใน [[กฎของทีทซีอุส–โบเดอ]]) แต่จนถึงปัจจุบันยังไม่มีทฤษฎีใดเป็นที่ยอมรับ
   
ดาวเคราะห์ส่วนมากในระบบสุริยะจะมีระบบเล็ก ๆ ของตัวเองด้วย โดยจะมีวัตถุคล้ายดาวเคราะห์ขนาดเล็กโคจรไปรอบตัวเองเป็นดาวบริวาร หรือ[[ดวงจันทร์บริวาร|ดวงจันทร์]]  ดวงจันทร์บางดวงมีขนาดใหญ่กว่าดาวเคราะห์เสียอีก ดาวบริวารขนาดใหญ่เหล่านี้จะมีวงโคจรที่สอดคล้องกันเป็นส่วนใหญ่ คือจะหันหน้าด้านหนึ่งของดาวเข้าหาดาวเคราะห์ดวงแม่ของมันเสมอ ดาวเคราะห์ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะ 4 ดวงยังมีวงแหวนดาวเคราะห์อยู่รอบตัวด้วย เป็นแถบบาง ๆ ที่ประกอบด้วยเศษชิ้นส่วนเล็ก ๆ โคจรไปรอบ ๆ อย่างเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
   
=== คำจำกัดความ ===
[[ไฟล์:Solarsys-th.svg|thumb|left|upright=1.5|ย่านต่าง ๆ ในระบบสุริยะ]]

ระบบสุริยะสามารถแบ่งออกเป็นย่านต่าง ๆ ได้แบบไม่เป็นทางการ ระบบสุริยะส่วนในประกอบด้วยดาวเคราะห์ 4 ดวงกับ[[แถบดาวเคราะห์น้อย]] ระบบสุริยะส่วนนอกคือส่วนที่อยู่พ้นแถบดาวเคราะห์น้อยออกไป ประกอบด้วยดาวแก๊สยักษ์ 4 ดวง<ref>nineplanets.org. [http://www.nineplanets.org/overview.html "An Overview of the Solar System"]. เก็บข้อมูลเมื่อ 2007-02-15. </ref> ต่อมาเมื่อมีการค้นพบ[[แถบไคเปอร์]] จึงจัดเป็นย่านไกลที่สุดของระบบสุริยะ เรียกรวม ๆ ว่าเป็น[[วัตถุพ้นดาวเนปจูน]]<ref>Amir Alexander (2006). [http://www.planetary.org/news/2006/0116_New_Horizons_Set_to_Launch_on_9_Year.html "New Horizons Set to Launch on 9-Year Voyage to Pluto and the Kuiper Belt"] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20060222080327/http://www.planetary.org/news/2006/0116_New_Horizons_Set_to_Launch_on_9_Year.html |date=2006-02-22 }}. The Planetary Society. เก็บข้อมูลเมื่อ 2006-11-08.</ref>

เมื่อพิจารณาจากทั้งแง่กายภาพและการเคลื่อนที่ วัตถุที่โคจรรอบดวงอาทิตย์สามารถแบ่งออกได้เป็นสามประเภทคือ ''ดาวเคราะห์'' ''ดาวเคราะห์แคระ'' และ ''วัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะ'' ดาวเคราะห์ไม่ว่าจะมีขนาดใดก็ตามที่โคจรรอบดวงอาทิตย์ จะมีมวลมากพอจะสร้างตัวเองให้มีรูปร่างเป็นสัณฐานกลม และขับไล่ชิ้นส่วนเล็ก ๆ ที่อยู่รอบตัวเองให้ออกไปให้พ้นระยะ จากคำจำกัดความนี้ ดาวเคราะห์ในระบบสุริยะจึงมี 8 ดวง ได้แก่ [[ดาวพุธ]] [[ดาวศุกร์]] [[โลก]] [[ดาวอังคาร]] [[ดาวพฤหัสบดี]] [[ดาวเสาร์]] [[ดาวยูเรนัส]] และ[[ดาวเนปจูน]] ส่วน[[ดาวพลูโต]]ถูกปลดออกจากตำแหน่งดาวเคราะห์เนื่องจากมันไม่สามารถขับไล่วัตถุเล็ก ๆ อื่น ๆ ในบริเวณแถบไคเปอร์ออกไปพ้นวงโคจรของมันได้<ref name="planetdef">[http://www.iau.org/iau0602.423.0.html "The Final IAU Resolution on the definition of "planet" ready for voting"] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20090107044134/http://www.iau.org/iau0602.423.0.html |date=2009-01-07 }}, IAU (2006-08-24). เก็บข้อมูลเมื่อ 2 มีนาคม 2007.</ref> 
   
ดาวเคราะห์แคระ คือวัตถุท้องฟ้าที่โคจรรอบดวงอาทิตย์และมีมวลมากพอจะทำให้ตัวเองมีสัณฐานกลมเนื่องจากแรงโน้มถ่วง แต่ไม่สามารถขจัดชิ้นส่วนก่อนเกิดดาวเคราะห์ออกไป ทั้งไม่สามารถเป็นดาวบริวาร<ref name="planetdef" /> จากคำจำกัดความนี้ ระบบสุริยะจึงมีดาวเคราะห์แคระที่รู้จักแล้ว 5 ดวงคือ [[ซีรีส (ดาวเคราะห์แคระ)|ซีรีส]] [[ดาวพลูโต|พลูโต]] [[เฮาเมอา]] [[มาคีมาคี]] และ [[เอริส]]<ref name="solar06">[http://planetarynames.wr.usgs.gov/append7.html#DwarfPlanets "Dwarf Planets and their Systems"]. Working Group for Planetary System Nomenclature (WGPSN). U.S. Geological Survey (2008-11-07). เก็บข้อมูลเมื่อ 2008-07-13. </ref> วัตถุอื่น ๆ ที่อาจสามารถจัดประเภทเป็นดาวเคราะห์แคระได้ ได้แก่ [[เซดนา]] [[ออร์กัส]] และ[[ควาอัวร์]] ดาวเคราะห์แคระที่โคจรอยู่ในย่านพ้นดาวเนปจูนเรียกชื่อรวม ๆ ว่า "พลูตอยด์"<ref>[http://www.iau.org/public_press/news/release/iau0804 "Plutoid chosen as name for Solar System objects like Pluto"] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20080613121232/http://www.iau.org/public_press/news/release/iau0804/ |date=2008-06-13 }}. International Astronomical Union (News Release - IAU0804) (June 11, 2008, Paris). เก็บข้อมูลเมื่อ 2008-06-11.</ref> นอกเหนือจากนี้ วัตถุขนาดเล็กอื่น ๆ ที่โคจรไปรอบดวงอาทิตย์จัดว่าเป็นวัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะ<ref name="planetdef" />
   
นักวิทยาศาสตร์ดาวเคราะห์ใช้คำศัพท์ ''แก๊ส'' ''น้ำแข็ง'' และ ''หิน'' เพื่ออธิบายถึงประเภทองค์ประกอบสสารต่าง ๆ ที่พบตลอดทั่วระบบสุริยะ ''หิน'' จะใช้ในการอธิบายองค์ประกอบที่มีจุดหลอมเหลวสูง (สูงกว่า 500 [[เคลวิน]]) เช่นพวก ซิลิเกต องค์ประกอบหินมักพบได้มากในกลุ่มระบบสุริยะชั้นใน เป็นส่วนประกอบหลักของดาวเคราะห์และดาวเคราะห์น้อย ''แก๊ส'' เป็นสสารที่มีจุดหลอมเหลวต่ำ เช่นอะตอมไฮโดรเจน [[ฮีเลียม]] และ[[แก๊สมีสกุล]] มักพบในย่านกึ่งกลางระบบสุริยะ เป็นส่วนประกอบส่วนใหญ่ของดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์ ''น้ำแข็ง'' ซึ่งประกอบด้วยน้ำ มีเทน แอมโมเนีย และคาร์บอนไดออกไซด์<ref>{{cite journal | doi=10.1016/j.icarus.2007.04.009 | bibcode=2007Icar..190..345F | title=Asymmetries in the distribution of H2O and CO2 in the inner coma of Comet 9P/Tempel 1 as observed by Deep Impact | date=2007 | author=Feaga, L | journal=Icarus | volume=190 | pages=345 }}</ref> มีจุดหลอมเหลวเพียงไม่กี่ร้อยเคลวิน เป็นองค์ประกอบส่วนใหญ่อยู่ในดาวบริวารของบรรดาดาวแก๊สยักษ์ รวมถึงเป็นองค์ประกอบอยู่ในดาวยูเรนัสและดาวเนปจูน (บางครั้งเรียกดาวทั้งสองนี้ว่า "ดาวน้ำแข็งยักษ์") และในวัตถุขนาดเล็กจำนวนมากที่อยู่พ้นจากวงโคจรดาวเนปจูนออกไป<ref name=zeilik>{{cite book | pages=[https://archive.org/details/astronomyevolvin0000zeil/page/n261 240] | author= Michael Zellik| title=Astronomy: The Evolving Universe | url=https://archive.org/details/astronomyevolvin0000zeil | edition= 9th | date=2002 | publisher=Cambridge University Press |  isbn=978-0-521-80090-7 | oclc=223304585}}</ref>
 
== ดวงอาทิตย์ ==
[[ไฟล์:Sun in X-Ray.png|thumb|ภาพถ่ายดวงอาทิตย์ในรังสีเอกซ์]]
{{บทความหลัก|ดวงอาทิตย์}}

[[ดวงอาทิตย์]] คือ[[ดาวฤกษ์]]ดวงแม่ที่เป็นหัวใจของระบบสุริยะ มีขนาดประมาณ 332,830 เท่าของ[[มวล]]ของ[[โลก]] ด้วยปริมาณมวลที่มีอยู่มหาศาลทำให้ดวงอาทิตย์มีความหนาแน่นภายในที่สูงมากพอจะทำให้เกิดปฏิกิริยา[[การหลอมนิวเคลียส]]อย่างต่อเนื่อง และปลดปล่อยพลังงานมหาศาลออกมา โดยมากเป็นพลังงานที่แผ่ออกไปในลักษณะของ[[คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า]] เช่น [[แสง]]

ดวงอาทิตย์จัดว่าเป็น[[ดาวแคระเหลือง]]ขนาดใหญ่ปานกลาง ทว่าเมื่อเปรียบเทียบกับดาวฤกษ์อื่น ๆ ที่อยู่ใน[[ทางช้างเผือก|ดาราจักรของเรา]] ถือได้ว่าดวงอาทิตย์มีขนาดใหญ่และสว่างมาก [[การจัดประเภทของดาวฤกษ์]]นี้เป็นไปตาม[[ไดอะแกรมของเฮิร์ตสปรัง-รัสเซลล์]] ซึ่งเป็นแผนภูมิของกราฟระหว่างความสว่างของดาวฤกษ์เทียบกับ[[อุณหภูมิ]]พื้นผิว โดยทั่วไปดาวฤกษ์ที่มีอุณหภูมิสูงกว่ามักจะสว่างกว่า ซึ่งดาวฤกษ์ใด ๆ ที่มีคุณสมบัติเป็นไปดังที่ว่ามานี้ก็จะเรียกว่าเป็นดาวฤกษ์ที่อยู่ใน[[แถบลำดับหลัก]] ดวงอาทิตย์ของเราก็อยู่บนแถบลำดับหลักโดยอยู่ในช่วงกึ่งกลางทางด้านขวา แต่มีดาวฤกษ์จำนวนไม่มากนักที่จะสว่างกว่าและมีอุณหภูมิสูงกว่าดวงอาทิตย์ของเรา ส่วนมากจะอ่อนแสงกว่าและมีอุณหภูมิต่ำกว่าทั้งนั้น<ref>Smart, R. L.; Carollo, D.; Lattanzi, M. G.; McLean, B.; Spagna, A. (2001). [http://adsabs.harvard.edu/abs/2001udns.conf..119S "The Second Guide Star Catalogue and Cool Stars"]. Perkins Observatory. เก็บข้อมูลเมื่อ 2006-12-26.</ref>

เชื่อว่าตำแหน่งของดวงอาทิตย์บนแถบลำดับหลักนั้นจัดได้ว่าอยู่ใน "ช่วงรุ่งโรจน์ของยุค" ของอายุดาวฤกษ์ มันยังมีไฮโดรเจนมากเพียงพอที่จะสร้างปฏิกิริยาการหลอมนิวเคลียสไปอีกนาน ดวงอาทิตย์กำลังเพิ่มพูนความสว่างมากขึ้น ในอดีตดวงอาทิตย์เคยมีความสว่างเพียงแค่ 70% ของความสว่างอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน<ref>Nir J. Shaviv. "[http://arxiv.org/PS_cache/astro-ph/pdf/0306/0306477v2.pdf Towards a Solution to the Early Faint Sun Paradox: A Lower Cosmic Ray Flux from a Stronger Solar Wind]". Journal of Geophysical Research. doi:10.1029. เก็บข้อมูลเมื่อ 26 มกราคม 2009.</ref>

ดวงอาทิตย์จัดเป็นดาวฤกษ์ชนิด[[ดารากร 1]] ถือกำเนิดขึ้นในช่วงปลาย ๆ ของวิวัฒนาการของเอกภพ มีองค์ประกอบธาตุหนักที่หนักกว่าไฮโดรเจนและฮีเลียม (ในภาษาดาราศาสตร์จะเรียกว่า "[[ความเป็นโลหะ (ดาราศาสตร์)|โลหะ]]") มากกว่าดาวฤกษ์ชนิด[[ดารากร 2]] ซึ่งมีอายุมากกว่า<ref>{{cite journal |author1=T. S. van Albada |author2=Norman Baker |title=On the Two Oosterhoff Groups of Globular Clusters |journal=Astrophysical Journal |volume=185 |date=1973 |pages=477–498 |doi=10.1086/152434}}</ref> ธาตุหนักเหล่านี้ก่อกำเนิดขึ้นจากแก่นกลางของดาวฤกษ์โบราณที่ระเบิดออก ดังนั้นดาวฤกษ์ในยุคแรกเริ่มจึงต้องแตกดับไปเสียก่อนจึงจะทำให้เอกภพเต็มไปด้วยอะตอมธาตุเหล่านี้ได้ ดาวฤกษ์ที่มีอายุเก่าแก่มาก ๆ จะไม่ค่อยมีองค์ประกอบโลหะมากนัก ขณะที่ดาวฤกษ์ที่เกิดในยุคหลังจะมีโลหะมากกว่า สันนิษฐานว่า การมีองค์ประกอบโลหะจำนวนมากนี้น่าจะเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ดวงอาทิตย์สามารถสร้าง[[ระบบดาวเคราะห์]]ของตัวเองขึ้นมาได้ เพราะดาวเคราะห์ก่อตัวขึ้นมาจากการรวมตัวกันของธาตุหนักเหล่านั้น<ref> {{cite web |title=An Estimate of the Age Distribution of Terrestrial Planets in the Universe: Quantifying Metallicity as a Selection Effect |author=Charles H. Lineweaver |work=University of New South Wales |date=2001-03-09 |url=http://arxiv.org/abs/astro-ph/0012399 |accessdate=2006-07-23}}</ref>

=== สสารระหว่างดาวเคราะห์ ===
[[ไฟล์:Heliospheric-current-sheet.gif|thumb|ภาพจำลองโครงสร้าง แผ่นกระแสเฮลิโอสเฟียร์]]
{{บทความหลัก|สสารระหว่างดาวเคราะห์}}

นอกเหนือจาก[[แสง]] ดวงอาทิตย์ยังแผ่รังสีที่ประกอบด้วยกระแสของประจุอนุภาคจำนวนมากต่อเนื่องกัน (เป็น[[พลาสมา]]ชนิดหนึ่งที่รู้จักกันในชื่อ [[ลมสุริยะ]]) กระแสประจุนี้แผ่ออกไปด้วยความเร็วประมาณ 1.5 ล้านกิโลเมตรต่อชั่วโมง<ref>{{cite web |title=Solar Physics: The Solar Wind |work=Marshall Space Flight Center |date=2006-07-16<!--Internet Archive estimate--> |url=http://solarscience.msfc.nasa.gov/SolarWind.shtml |accessdate=2006-10-03 |archive-date=2015-08-13 |archive-url=https://web.archive.org/web/20150813081520/http://solarscience.msfc.nasa.gov/SolarWind.shtml |url-status=dead }}</ref> ทำให้เกิดชั้นบรรยากาศบาง ๆ ขึ้น เรียกว่า [[เฮลิโอสเฟียร์]] ที่แผ่ปกคลุมทั่วระบบสุริยะออกไปเป็นระยะทางอย่างน้อย 100 หน่วยดาราศาสตร์ (ดูเพิ่มที่ [[เฮลิโอพอส]]) ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เรียกกันว่า [[สสารระหว่างดาวเคราะห์]] พายุแม่เหล็กไฟฟ้าที่เกิดขึ้นบนพื้นผิวดวงอาทิตย์เช่น โซลาร์แฟลร์ หรือลำอนุภาคโคโรนา จะทำให้เกิดการรบกวนต่อเฮลิโอสเฟียร์ และสร้างสภาวะที่เรียกว่า space weather ขึ้น<ref name="SunFlip">{{cite web |url=http://science.nasa.gov/headlines/y2001/ast15feb_1.htm |title=The Sun Does a Flip |accessdate=2007-02-04 |last=Phillips |first=Tony |date=2001-02-15 |work=Science@NASA |archive-date=2009-05-12 |archive-url=https://web.archive.org/web/20090512121817/http://science.nasa.gov/headlines/y2001/ast15feb_1.htm |url-status=dead }}</ref> สนามแม่เหล็กของดวงอาทิตย์ที่หมุนวนไปสร้างผลกระทบต่อสสารระหว่างดาวเคราะห์ ทำให้เกิดแผ่นกระแสเฮลิโอสเฟียร์ (heliospheric current sheet) ขึ้น ซึ่งถือเป็นโครงสร้างที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะ<ref>{{cite web |title=Artist's Conception of the Heliospheric Current Sheet |work=Wilcox Solar Observatory |url=http://quake.stanford.edu/~wso/gifs/HCS.html |accessdate=2006-06-22 |archive-date=2006-09-01 |archive-url=https://web.archive.org/web/20060901124602/http://quake.stanford.edu/~wso/gifs/HCS.html |url-status=dead }}</ref>

[[สนามแม่เหล็กของโลก]]ช่วยป้องกันชั้นบรรยากาศเอาไว้มิให้เกิดปฏิกิริยากับลมสุริยะ ขณะที่ดาวศุกร์กับดาวอังคารไม่มีสนามแม่เหล็ก ลมสุริยะจึงสามารถขับไล่ชั้นบรรยากาศของดาวทั้งสองออกสู่อวกาศไปทีละน้อยได้<ref>Lundin, Richard (2001-03-09). "Erosion by the Solar Wind". ''Science'' '''291''' (5510) : 1909. DOI:[http://dx.doi.org/10.1126/science.1059763 10.1126/science.1059763]  [http://sciencemag.org/cgi/content/summary/291/5510/1909 abstract] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20090506042426/http://sciencemag.org/cgi/content/summary/291/5510/1909 |date=2009-05-06 }}  [http://sciencemag.org/cgi/content/full/291/5510/1909 full text] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20070310225740/http://www.sciencemag.org/cgi/content/full/291/5510/1909 |date=2007-03-10 }}.</ref> การปะทะระหว่างลมสุริยะกับสนามแม่เหล็กของโลกทำให้เกิดปรากฏการณ์[[ออโรรา]] หรือแสงเหนือ-แสงใต้ ที่พบเห็นบริเวณใกล้ขั้วโลก

[[รังสีคอสมิก]] มีกำเนิดมาจากห้วงอวกาศอื่นนอกระบบสุริยะ เฮลิโอสเฟียร์ทำหน้าที่ปกป้องระบบสุริยะเอาไว้ส่วนหนึ่ง โดยสนามแม่เหล็กของดาวเคราะห์ (สำหรับดวงที่มี) ก็ช่วยทำหน้าที่ป้องกันรังสีด้วยอีกส่วนหนึ่ง ความหนาแน่นของรังสีคอสมิกใน[[สสารระหว่างดาว]]กับความเข้มของสนามแม่เหล็กของดวงอาทิตย์จะเปลี่ยนแปลงไปเมื่อเวลาผ่านไปนาน ๆ ดังนั้นระดับของการแผ่รังสีคอสมิกในระบบสุริยะจึงไม่แน่ไม่นอน แต่จะมีอยู่เป็นปริมาณเท่าใดไม่อาจระบุได้<ref name="Langner_et_al_2005">{{cite journal |last1=Langner |first1=U. W. |last2=Potgieter |first2=M. S. |date=2005 |title=Effects of the position of the solar wind termination shock and the heliopause on the heliospheric modulation of cosmic rays |journal=Advances in Space Research |volume=35 |issue=12 |pages=2084–2090 |doi=10.1016/j.asr.2004.12.005 |url=http://adsabs.harvard.edu/abs/2005AdSpR..35.2084L |accessdate=2007-02-11}}</ref>

สสารระหว่างดาวเคราะห์เป็นแหล่งกำเนิดของย่านแผ่นจาน[[ฝุ่นคอสมิก]]อย่างน้อย 2 แห่ง แห่งแรกคือเมฆฝุ่นจักรราศี ซึ่งอยู่ในระบบสุริยะชั้นในและเป็นต้นเหตุการเกิด[[แสงจักรราศี]] โดยมากเป็นเศษชิ้นส่วนในแถบดาวเคราะห์น้อยที่เกิดขึ้นจากการปะทะกับดาวเคราะห์<ref>{{cite web |date=1998 |title=Long-term Evolution of the Zodiacal Cloud |url=http://astrobiology.arc.nasa.gov/workshops/1997/zodiac/backman/IIIc.html |accessdate=2007-02-03 |archive-date=2006-09-29 |archive-url=https://web.archive.org/web/20060929030040/http://astrobiology.arc.nasa.gov/workshops/1997/zodiac/backman/IIIc.html |url-status=dead }}</ref> แผ่นจานฝุ่นแห่งที่สองแผ่ครอบคลุมพื้นที่ตั้งแต่ระยะ 10 หน่วยจนถึง 40 หน่วยดาราศาสตร์ ซึ่งน่าจะเกิดขึ้นจากการปะทะในลักษณะเดียวกันใน[[แถบไคเปอร์]]<ref>{{cite web |date=2003 |title=ESA scientist discovers a way to shortlist stars that might have planets |work=ESA Science and Technology |url=http://sci.esa.int/science-e/www/object/index.cfm?fobjectid=29471 |accessdate=2007-02-03}}</ref><ref>{{cite journal |author1=Landgraf, M. |author2=Liou, J.-C. |author3=Zook, H. A. |author4=Grün, E. |date=May 2002 |title=Origins of Solar System Dust beyond Jupiter |journal=The Astronomical Journal |volume=123 |issue=5 |pages=2857–2861 |doi=10.1086/339704 |url=http://www.iop.org/EJ/article/1538-3881/123/5/2857/201502.html |accessdate=2007-02-09}}</ref>

== ระบบสุริยะชั้นใน ==
ระบบสุริยะชั้นใน เป็นชื่อดั้งเดิมของย่านอวกาศที่ประกอบด้วยกลุ่มดาวเคราะห์ใกล้โลกและ[[แถบดาวเคราะห์น้อย]] มีส่วนประกอบหลักเป็นซิลิเกตกับโลหะ วัตถุท้องฟ้าในระบบสุริยะชั้นในจะเกาะกลุ่มอยู่ด้วยกันและใกล้กับดวงอาทิตย์มาก รัศมีของย่านระบบสุริยะชั้นในนี้ยังสั้นกว่าระยะห่างจากดาวพฤหัสบดีไปดาวเสาร์เสียอีก

=== ดาวเคราะห์ชั้นใน ===
[[ไฟล์:Terrestrial Planets Size Comp True Color.png|thumb|ภาพเปรียบเทียบขนาดของดาวเคราะห์ใกล้โลก สัดส่วนเปรียบเทียบเป็นไปตามขนาดจริง]]

ดาวเคราะห์ชั้นในหรือดาวเคราะห์ใกล้โลก มี 4 ดวง โดยมากประกอบด้วยส่วนประกอบหิน มีความหนาแน่นสูง มีดวงจันทร์น้อยหรืออาจไม่มีเลย และไม่มีระบบวงแหวนรอบตัวเอง สสารที่เป็นองค์ประกอบมักเป็นแร่ธาตุที่มีจุดหลอมเหลวสูง เช่น[[ซิลิเกต]]ที่ชั้นเปลือกและผิว หรือ[[โลหะ]] [[เหล็ก]] [[นิเกิล]] ที่เป็นแกนกลางของดาว สามในสี่ของดาวเคราะห์กลุ่มนี้ (ดาวศุกร์ โลก และดาวอังคาร) มีชั้นบรรยากาศที่เห็นได้ชัด พื้นผิวมีร่องรอยของหลุมบ่อที่เกิดจากการปะทะโดยชิ้นส่วนจากอวกาศ และมีความเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยาที่พื้นผิวด้วยเช่น การแยกตัวของร่องหุบเขาและ[[ภูเขาไฟ]] 

==== ดาวพุธ ====
: [[ดาวพุธ]] (0.4 [[หน่วยดาราศาสตร์|AU]]) คือดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มากที่สุด และเป็นดาวเคราะห์ที่มีขนาดเล็กที่สุด (0.055 เท่าของมวลโลก) ดาวพุธไม่มีดาวบริวารของตัวเอง สภาพพื้นผิวที่มีนอกเหนือจากหลุมบ่อจากการปะทะ ก็จะเป็นสันเขาสูงชัน ซึ่งอาจจะเกิดขึ้นในช่วงยุคการก่อตัวในช่วงเริ่มแรกของประวัติศาสตร์<ref>Schenk P., Melosh H.J. (1994) , ''Lobate Thrust Scarps and the Thickness of Mercury's Lithosphere'', Abstracts of the 25th Lunar and Planetary Science Conference, 1994LPI....25.1203S</ref> ชั้นบรรยากาศของดาวพุธเบาบางมากจนแทบจะเรียกได้ว่าไม่มีบรรยากาศ ประกอบด้วยอะตอมที่ถูกลมสุริยะพัดพาขับไล่ไปจนเกือบหมด<ref>{{cite web |date=2006 |author=Bill Arnett |title=Mercury |work=The Nine Planets |url=http://www.nineplanets.org/mercury.html |accessdate=2006-09-14}}</ref> แกนกลางของดาวเป็นเหล็กที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่มาก ต่อมาเป็นชั้นเปลือกบาง ๆ ที่ยังไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน ทฤษฎีเกี่ยวกับชั้นเปลือกของดาวจำนวนหนึ่งอธิบายถึงชั้นผิวรอบนอกที่ถูกฉีกออกด้วยการปะทะครั้งใหญ่ บ้างก็ว่ามันถูกกีดกันจากการพอกรวมของชั้นผิวเนื่องจากพลังงานมหาศาลของดวงอาทิตย์อันเยาว์<ref>Benz, W., Slattery, W. L., Cameron, A. G. W. (1988) , ''Collisional stripping of Mercury's mantle'', Icarus, v. 74, p. 516–528.</ref><ref>Cameron, A. G. W. (1985) , ''The partial volatilization of Mercury'', Icarus, v. 64, p. 285–294.</ref>

==== ดาวศุกร์ ====
: [[ดาวศุกร์]] (0.7 AU) มีขนาดใกล้เคียงกับโลก (0.815 เท่าของมวลโลก) และมีลักษณะคล้ายโลกมาก มีชั้นเปลือกซิลิเกตอย่างหนาปกคลุมรอบแกนกลางของดาวซึ่งเป็นเหล็ก มีชั้นบรรยากาศ และมีหลักฐานแสดงถึงความเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยาภายในของดาว ทว่าดาวศุกร์แห้งแล้งกว่าโลกมาก ชั้นบรรยากาศของมันก็หนาแน่นกว่าโลกถึงกว่า 90 เท่า ดาวศุกร์ไม่มีดาวบริวารของตัวเอง กล่าวได้ว่า ดาวศุกร์เป็นดาวเคราะห์ที่ร้อนที่สุด ด้วยอุณหภูมิพื้นผิวสูงถึงกว่า 400 [[เซลเซียส|°C]] ซึ่งเป็นผลจากปริมาณ[[แก๊สเรือนกระจก]]ที่มีอยู่เป็นจำนวนมากในชั้นบรรยากาศ<ref>Mark Alan Bullock. [http://www.boulder.swri.edu/~bullock/Homedocs/PhDThesis.pdf "The Stability of Climate on Venus"] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20070614202751/http://www.boulder.swri.edu/~bullock/Homedocs/PhDThesis.pdf |date=2007-06-14 }} (PDF). Southwest Research Institute. เก็บข้อมูลเมื่อ 2006-12-26.</ref> ในปัจจุบันไม่มีการตรวจพบการเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยาใหม่ ๆ บนดาวศุกร์อีกแล้ว แต่ดาวศุกร์ไม่มีสนามแม่เหล็กของตัวเองที่จะช่วยป้องกันการสูญเสียชั้นบรรยากาศ ดังนั้นการที่ดาวศุกร์ยังรักษาชั้นบรรยากาศของตัวเองไว้ได้จึงคาดว่าน่าจะเกิดจากการระเบิดของภูเขาไฟ<ref>{{cite web |date=1999 |author=Paul Rincon |title=Climate Change as a Regulator of Tectonics on Venus |work=Johnson Space Center Houston, TX, Institute of Meteoritics, University of New Mexico, Albuquerque, NM |url=http://www.boulder.swri.edu/~bullock/Homedocs/Science2_1999.pdf |format=PDF |accessdate=2006-11-19 |archive-date=2007-06-14 |archive-url=https://web.archive.org/web/20070614202807/http://www.boulder.swri.edu/~bullock/Homedocs/Science2_1999.pdf |url-status=dead }}</ref>

==== โลก ====
: [[โลก]] (1.0 AU) เป็นดาวเคราะห์ที่ค่อนข้างใหญ่และมีความหนาแน่นมากที่สุดในกลุ่มดาวเคราะห์ชั้นใน เป็นดาวเคราะห์เพียงดวงเดียวที่พบว่ายังมีปรากฏการณ์ทาง[[ธรณีวิทยา]]อยู่ และเป็นดาวเคราะห์เพียงดวงเดียวเท่าที่ทราบว่ามี[[สิ่งมีชีวิต]] โลกเป็นดาวเคราะห์ที่มี[[น้ำ]]มาก เป็นเอกลักษณ์ที่แตกต่างจากกลุ่มดาวเคราะห์ใกล้โลกทั้งหมด และยังเป็นดาวเคราะห์เพียงดวงเดียวที่ยังมีการเปลี่ยนแปลงของ[[เปลือกโลก]]อยู่ [[ชั้นบรรยากาศของโลก]]ค่อนข้างจะแตกต่างกับดาวเคราะห์ดวงอื่น เนื่องจากการที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ ในบรรยากาศจึงมี[[ออกซิเจน]]อิสระอยู่ถึง 21%<ref>{{cite web |title=Earth's Atmosphere: Composition and Structure |author=Anne E. Egger (M.A./M.S.) |work=VisionLearning.com |url=http://www.visionlearning.com/library/module_viewer.php?c3=&mid=107&l= |accessdate=2006-12-26 |archive-date=2007-02-21 |archive-url=https://web.archive.org/web/20070221231635/http://www.visionlearning.com/library/module_viewer.php?mid=107&l=&c3= |url-status=dead }}</ref> โลกมี[[ดวงจันทร์บริวาร|ดาวเคราะห์บริวาร]]หนึ่งดวง คือ [[ดวงจันทร์]] ซึ่งเป็นดาวเคราะห์บริวารขนาดใหญ่เพียงดวงเดียวในเขตระบบสุริยะชั้นใน

==== ดาวอังคาร ====
: [[ดาวอังคาร]] (1.5 AU) มีขนาดเล็กกว่าโลกและดาวศุกร์ (0.107 เท่าของมวลโลก) มีชั้นบรรยากาศเจือจางที่เต็มไปด้วย[[คาร์บอนไดออกไซด์]] พื้นผิวของดาวอังคารระเกะระกะด้วย[[ภูเขาไฟ]]จำนวนมาก เช่น [[ภูเขาไฟโอลิมปัส]] และหุบเขาลึกชันมากมายเช่น Valles Marineris แสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยาที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ สีของดาวอังคารที่เราเห็นเป็นสีแดง เป็นเพราะ[[สนิม]]ที่มีอยู่ในพื้นดินอันเต็มไปด้วย[[เหล็ก]]<ref>{{cite web |date=2004 |title=Modern Martian Marvels: Volcanoes? |author=David Noever |work=NASA Astrobiology Magazine |url=http://www.astrobio.net/news/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=1360&mode=thread&order=0&thold=0 |accessdate=2006-07-23 |archive-date=2010-03-13 |archive-url=https://web.archive.org/web/20100313020403/http://www.astrobio.net/news/modules.php?op=modload |url-status=dead }}</ref> ดาวอังคารมี[[ดวงจันทร์บริวาร]]ขนาดเล็กสองดวง (คือ [[ไดมอส]] กับ [[โฟบอส]]) ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นดาวเคราะห์น้อยที่บังเอิญถูกแรงดึงดูดของดาวอังคารจับตัวเอาไว้<ref>{{cite web |date=2004 |title=A Survey for Outer Satellites of Mars: Limits to Completeness |author1=Scott S. Sheppard |author2=David Jewitt |author3=Jan Kleyna |work=The Astronomical Journal |url=http://www.iop.org/EJ/article/1538-3881/128/5/2542/204263.html |accessdate=2006-12-26}}</ref>

=== แถบดาวเคราะห์น้อย ===
[[ไฟล์:InnerSolarSystem-en.png|thumb|แผนภาพแถบดาวเคราะห์น้อยหลักกับ[[ดาวเคราะห์น้อยตระกูลทรอย]]]]
{{บทความหลัก|แถบดาวเคราะห์น้อย}}

[[ดาวเคราะห์น้อย]] คือวัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะที่ประกอบด้วยหินและธาตุโลหะที่ไม่ระเหย

แถบดาวเคราะห์น้อยหลักกินพื้นที่วงโคจรที่อยู่ระหว่างดาวอังคารกับดาวพฤหัสบดี ประมาณ 2.3 ถึง 3.3 [[หน่วยดาราศาสตร์]]จากดวงอาทิตย์ เชื่อกันว่าน่าจะเป็นเศษชิ้นส่วนจากการก่อตัวของระบบสุริยะในช่วงแรกที่ก่อตัวไม่สำเร็จ เนื่องจากแรงโน้มถ่วงรบกวนจากดาวพฤหัสบดี

ดาวเคราะห์น้อยมีขนาดต่าง ๆ กันตั้งแต่หลายร้อยกิโลเมตรไปจนถึงเศษหินเล็ก ๆ เหมือนฝุ่น ดาวเคราะห์น้อยทั้งหมดนอกเหนือจากดาวเคราะห์น้อยขนาดใหญ่ที่สุด คือ[[ซีรีส (ดาวเคราะห์แคระ)|ซีรีส]] จัดว่าเป็นวัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะ แต่ดาวเคราะห์น้อยบางดวงเช่น [[4 เวสต้า|เวสต้า]] และ [[10 ไฮเจีย|ไฮเจีย]] อาจจัดว่าเป็น[[ดาวเคราะห์แคระ]]ได้ ถ้ามีหลักฐานว่ามันมีความสมดุลของความกดของน้ำมากเพียงพอ

แถบดาวเคราะห์น้อยประกอบด้วยวัตถุขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่กว่า 1 กิโลเมตรเป็นจำนวนหลายหมื่นดวง หรืออาจจะถึงล้านดวง<ref>{{cite web |date=2002 |title=New study reveals twice as many asteroids as previously believed |work=ESA |url=http://www.alphagalileo.org/index.cfm?fuseaction=readRelease&Releaseid=9162 |accessdate=2006-06-23 |archive-date=2009-01-13 |archive-url=https://web.archive.org/web/20090113024732/http://www.alphagalileo.org/index.cfm?fuseaction=readRelease&Releaseid=9162 |url-status=dead }}</ref> ถึงกระนั้น มวลรวมทั้งหมดของแถบหลักก็ยังมีเพียงประมาณหนึ่งในพันของมวลโลกเท่านั้น<ref name=Krasinsky2002>{{cite journal |author1=Krasinsky, G. A. |author2=Pitjeva, E. V. |author3=Vasilyev, M. V. |author4=Yagudina, E. I. |url=http://adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-bib_query?bibcode=2002Icar..158...98K&db_key=AST&data_type=HTML&format=&high=4326fb2cf906949 |title=Hidden Mass in the Asteroid Belt |journal=Icarus |volume=158 |issue=1 |pages=98–105 |date=July 2002 |doi=10.1006/icar.2002.6837}}</ref> แถบหลักมีประชากรอยู่อย่างค่อนข้างเบาบาง [[ยานอวกาศ]]หลายลำได้เดินทางผ่านแถบนี้ไปได้โดยไม่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นเลย ดาวเคราะห์น้อยที่มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางระหว่าง 10 ถึง 10<sup>-4</sup> เมตร จะเรียกว่า [[สะเก็ดดาว]]<ref>{{cite journal |author1=Beech, M. |author2=Steel, Duncan I. |date=September 1995|title=On the Definition of the Term Meteoroid |journal=Quarterly Journal of the Royal Astronomical Society |volume=36 |issue=3 |pages=281-284 |url=http://adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-bib_query?bibcode=1995QJRAS..36..281B&db_key=AST&data_type=HTML&format=&high=44b52c369007834 |accessdate=2006-08-31}}</ref>

==== ซีรีส ====
: [[ซีรีส (ดาวเคราะห์แคระ)|ซีรีส]] (2.77 AU) เป็นวัตถุขนาดใหญ่ที่สุดในแถบดาวเคราะห์น้อย และได้รับการจัดประเภทให้เป็น[[ดาวเคราะห์แคระ]] มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณเกือบ ๆ 1,000 กิโลเมตร ซึ่งใหญ่พอจะสร้างแรงโน้มถ่วงของตัวเองเพื่อสร้างรูปทรงให้เป็นทรงกลมได้ ในตอนที่ค้นพบครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซีรีสถูกเข้าใจว่าเป็นดาวเคราะห์ แต่ต่อมาได้รับการจัดประเภทใหม่ให้เป็นดาวเคราะห์น้อยในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1850 เมื่อการสังเกตการณ์เพิ่มเติมพบดาวเคราะห์น้อยดวงอื่น ๆ อีก<ref>{{cite web |title=History and Discovery of Asteroids |format=DOC |work=NASA |url=http://dawn.jpl.nasa.gov/DawnClassrooms/1_hist_dawn/history_discovery/Development/a_modeling_scale.doc |accessdate=2006-08-29}}</ref> ครั้นถึงปี [[ค.ศ. 2006]] จึงได้รับการจัดประเภทใหม่ให้เป็นดาวเคราะห์แคระ

==== ตระกูลดาวเคราะห์น้อย ====
: ดาวเคราะห์น้อยในแถบหลักจะแบ่งออกเป็น[[ตระกูลดาวเคราะห์น้อย|กลุ่มและตระกูลต่าง ๆ]] โดยพิจารณาจากคุณลักษณะการโคจรของพวกมัน [[ดวงจันทร์ดาวเคราะห์น้อย]] คือดาวเคราะห์น้อยที่โคจรรอบดาวเคราะห์น้อยดวงอื่นที่ใหญ่กว่า มันไม่ได้ถูกจัดประเภทให้เป็นดวงจันทร์บริวารของดาวเคราะห์ เพราะบางครั้งมันมีขนาดใหญ่เกือบเท่าดาวเคราะห์น้อยดวงแม่ของมันด้วยซ้ำ ในบริเวณแถบดาวเคราะห์น้อยยังมี[[ดาวหางในแถบหลัก]]ซึ่งอาจเป็นต้นกำเนิดของน้ำมหาศาลบนโลกก็ได้<ref>{{cite web |date=2006 |author=Phil Berardelli |title=Main-Belt Comets May Have Been Source Of Earths Water |work=SpaceDaily |url=http://www.spacedaily.com/reports/Main_Belt_Comets_May_Have_Been_Source_Of_Earths_Water.html |accessdate=2006-06-23}}</ref>

: [[ดาวเคราะห์น้อยโทรจัน]]ตั้งอยู่ใกล้เคียงกับ[[จุดลากรองจ์|ตำแหน่งลากรองจ์]] L<sub>4</sub> หรือ L<sub>5</sub> ของดาวพฤหัสบดี (คือย่านที่แรงโน้มถ่วงค่อนข้างเสถียร ทำให้ดาวเคราะห์น้อยในบริเวณนี้สามารถอยู่ในวงโคจรได้) คำว่า "โทรจัน" หรือ "แห่งทรอย" นี้ยังใช้กับวัตถุขนาดเล็กในระบบดาวเคราะห์หรือระบบบริวารอื่นที่อยู่ในตำแหน่งลากรองจ์ด้วย [[ดาวเคราะห์น้อยตระกูลฮิลดา]]อยู่ที่ระยะ[[การสั่นพ้องของวงโคจร|การสั่นพ้อง]] 2:3 กับดาวพฤหัสบดี นั่นหมายถึง มันจะโคจรรอบดวงอาทิตย์ 3 รอบ ต่อการโคจรของดาวพฤหัสบดี 2 รอบ

: ระบบสุริยะชั้นในนี้ยังหมายรวมถึงวัตถุอื่น ๆ เช่น [[ดาวเคราะห์น้อยใกล้โลก]] ซึ่งดาวเคราะห์น้อยในกลุ่มนี้จำนวนมากมีวงโคจรที่ตัดกับวงโคจรของดาวเคราะห์ชั้นในด้วย

== ระบบสุริยะชั้นนอก ==
บริเวณรอบนอกของระบบสุริยะเป็นถิ่นที่อยู่ของ[[ดาวแก๊สยักษ์]]และบรรดาดาวบริวารของมันที่มีขนาดใหญ่พอจะเป็นดาวเคราะห์ได้ นอกจากนี้ยังมี[[ดาวหาง|ดาวหางคาบสั้น]] และ[[เซนทอร์ (ดาวเคราะห์น้อย)|เซนทอร์]] ที่โคจรอยู่ในย่านนี้เช่นกัน วัตถุตันที่อยู่ในย่านนี้จะมีองค์ประกอบของสสารที่ระเหยง่าย (เช่น [[น้ำ]] [[แอมโมเนีย]] [[มีเทน]] ในทางวิทยาศาสตร์ดาวเคราะห์จะเรียกว่าเป็น ''น้ำแข็ง'') ไม่ค่อยมีส่วนประกอบของสสารประเภทหินเหมือนอย่างวัตถุท้องฟ้าในระบบสุริยะชั้นใน

=== ดาวเคราะห์ชั้นนอก ===
[[ไฟล์:Gas giants in the solar system.jpg|thumb|ภาพดาวเคราะห์ชั้นนอกทั้ง 4 ดวง จากบนลงล่าง ดาวเนปจูน ดาวยูเรนัส ดาวเสาร์ และดาวพฤหัสบดี (ไม่ใช่สัดส่วนจริง)]]
{{บทความหลัก|ดาวแก๊สยักษ์}}

ดาวเคราะห์ชั้นนอก 4 ดวง หรือดาวแก๊สยักษ์ (บางครั้งเรียกว่า ดาวเคราะห์โจเวียน) มีมวลรวมกันถึงกว่า 99% ของมวลสารทั้งหมดที่โคจรรอบดวงอาทิตย์ ดาวพฤหัสบดีกับดาวเสาร์มีองค์ประกอบเต็มไปด้วยไฮโดรเจนและฮีเลียม ดาวยูเรนัสกับดาวเนปจูนมีองค์ประกอบส่วนใหญ่เป็นน้ำแข็ง นักดาราศาสตร์จำนวนหนึ่งเห็นว่าดาวสองดวงหลังนี้ควรจัดเป็นประเภทเฉพาะของมันเอง คือ "ดาวน้ำแข็งยักษ์"<ref>{{cite web|title=Formation of Giant Planets |author1=Jack J. Lissauer |author2=David J. Stevenson |work=NASA Ames Research Center; California Institute of Technology |date=2006 |url=http://www.gps.caltech.edu/uploads/File/People/djs/lissauer&stevenson (PPV).pdf |accessdate=2006-01-16 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20090326060004/http://www.gps.caltech.edu/uploads/File/People/djs/lissauer%26stevenson%28PPV%29.pdf |archivedate=2009-03-26}}</ref> ดาวแก๊สยักษ์ทั้งสี่มี[[วงแหวนดาวเคราะห์|วงแหวน]]อยู่รอบตัว แม้เมื่อมองจากโลกจะเห็นได้ชัดแต่เพียงวงแหวนของดาวเสาร์เท่านั้น 

==== ดาวพฤหัสบดี ====
: [[ดาวพฤหัสบดี]] (5.2 AU) มีมวลประมาณ 318 เท่าของมวลโลก นับเป็นมวลมหาศาลถึง 2.5 เท่าของมวลรวมทั้งหมดของดาวเคราะห์ที่เหลือรวมกัน ประกอบด้วยก๊าซ[[ไฮโดรเจน]]และ[[ฮีเลียม]]จำนวนมาก ความร้อนที่สูงมากภายในของดาวทำให้เกิดคุณลักษณะแบบกึ่งถาวรหลายประการในสภาพบรรยากาศของดาว เช่นแถบเมฆ และ[[จุดแดงใหญ่]] ดาวพฤหัสบดีมี[[ดวงจันทร์ของดาวพฤหัสบดี|ดวงจันทร์บริวาร]]ที่รู้จักแล้วทั้งสิ้น 67 ดวง ดวงที่ใหญ่ที่สุด 4 ดวงคือ [[แกนิมีด]] [[คัลลิสโต]] [[ไอโอ]] และ[[ยูโรปา]] มีลักษณะคล้ายคลึงกับลักษณะของดาวเคราะห์ใกล้โลก เช่นมีภูเขาไฟ และมีกระบวนการความร้อนภายในของดาว<ref>{{cite web |title=Geology of the Icy Galilean Satellites: A Framework for Compositional Studies |author=Pappalardo, R T |work=Brown University |date=1999 |url=http://www.agu.org/cgi-bin/SFgate/SFgate?&listenv=table&multiple=1&range=1&directget=1&application=fm99&database=%2Fdata%2Fepubs%2Fwais%2Findexes%2Ffm99%2Ffm99&maxhits=200&=%22P11C-10%22 |accessdate=2006-01-16 |archive-date=2007-09-30 |archive-url=https://web.archive.org/web/20070930165551/http://www.agu.org/cgi-bin/SFgate/SFgate?&listenv=table&multiple=1&range=1&directget=1&application=fm99&database=%2Fdata%2Fepubs%2Fwais%2Findexes%2Ffm99%2Ffm99&maxhits=200&=%22P11C-10%22 |url-status=dead }}</ref> ดวงจันทร์แกนิมีดเป็นดาวบริวารที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะ มีขนาดใหญ่กว่าดาวพุธเสียอีก

==== ดาวเสาร์ ====
: [[ดาวเสาร์]] (9.5 AU) เป็นดาวเคราะห์ที่โดดเด่นเนื่องจาก[[วงแหวนของดาวเสาร์|ระบบวงแหวน]]ขนาดใหญ่ที่เห็นได้ชัด ลักษณะของดาวรวมถึงสภาพบรรยากาศคล้ายคลึงกับดาวพฤหัสบดี แต่มีมวลน้อยกว่ามาก โดยมีมวลโดยประมาณ 95 เท่าของมวลโลก ดาวเสาร์มี[[ดวงจันทร์ของดาวเสาร์|ดวงจันทร์บริวาร]]ที่รู้จักแล้ว 63 ดวง  ในจำนวนดวงจันทร์ทั้งหมดมีอยู่ 2 ดวงคือ [[ไททัน]]และ[[เอนเซลาดัส]] แสดงให้เห็นสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยา แม้ว่าองค์ประกอบส่วนใหญ่จะเป็นน้ำแข็งก็ตาม<ref>{{cite web |title=Cryovolcanism on the icy satellites |author=J. S. Kargel |work=U.S. Geological Survey |date=1994 |url=https://link.springer.com/article/10.1007/BF00613296 |access-date=2022-06-23 |df=dmy-all}}</ref> ดวงจันทร์ไททันมีขนาดใหญ่กว่าดาวพุธ และเป็นดวงจันทร์บริวารเพียงดวงเดียวในระบบสุริยะที่มีชั้นบรรยากาศ


==== ดาวยูเรนัส ====
: [[ดาวยูเรนัส]] (19.6 AU) มีขนาดประมาณ 14 เท่าของมวลโลก เป็นดาวเคราะห์มวลน้อยที่สุดในระบบสุริยะชั้นนอก ลักษณะการโคจรของดาวยูเรนัสไม่เหมือนดาวเคราะห์ดวงอื่น มันจะโคจรรอบดวงอาทิตย์แบบตะแคงข้าง โดยมี[[ความเอียงของแกน]]มากกว่า 90 องศาเมื่อเทียบกับ[[ระนาบสุริยวิถี]] ทำให้ดูเหมือนดาวยูเรนัสกลิ้งไปบนทางโคจร แกนกลางของดาวค่อนข้างเย็นกว่าดาวแก๊สยักษ์ดวงอื่น ๆ และแผ่ความร้อนออกมาสู่อวกาศภายนอกเพียงน้อยนิด<ref>{{cite web |title=10 Mysteries of the Solar System |author1=Hawksett, David |author2=Longstaff, Alan |author3=Cooper, Keith |author4=Clark, Stuart |work=Astronomy Now |date=2005 |url=http://adsabs.harvard.edu/abs/2005AsNow..19h..65H |accessdate=2006-01-16}}</ref> ดาวยูเรนัสมี[[ดวงจันทร์ของดาวยูเรนัส|ดวงจันทร์บริวาร]]ที่รู้จักแล้ว 27 ดวง กลุ่มของดวงจันทร์ขนาดใหญ่ได้แก่ [[ไททาเนีย]] [[โอบิรอน]] [[อัมเบรียล]] [[เอเรียล (ดวงจันทร์)|เอเรียล]] และ[[มิรันดา]] 

==== ดาวเนปจูน ====
: [[ดาวเนปจูน]] (30 AU) แม้จะมีขนาดเล็กกว่าดาวยูเรนัส แต่มีมวลมากกว่า คือประมาณ 17 เท่าของมวลโลก ดังนั้นมันจึงเป็นดาวที่มีความหนาแน่นมาก ดาวเนปจูนแผ่รังสีความร้อนจากแกนกลางออกมามาก แต่ก็ยังน้อยกว่าดาวพฤหัสบดีหรือดาวเสาร์<ref>{{cite web |title=Post Voyager comparisons of the interiors of Uranus and Neptune |author1=Podolak, M. |author2=Reynolds, R. T. |author3=Young, R. |work=NASA, Ames Research Center |date=1990 |url=http://adsabs.harvard.edu/abs/1990GeoRL..17.1737P |accessdate=2006-01-16}}</ref> เนปจูนมี[[ดวงจันทร์ของดาวเนปจูน|ดวงจันทร์บริวาร]]ที่รู้จักแล้ว 13 ดวง ดวงที่ใหญ่ที่สุดคือ [[ไทรทัน]] มีสภาพการเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยาอยู่ เช่นมี[[น้ำพุร้อน]][[ไนโตรเจนเหลว]]<ref>{{cite web |title=The Plausibility of Boiling Geysers on Triton |author1=Duxbury, N.S. |author2=Brown, R.H. |work=Beacon eSpace |date=1995 |url=http://trs-new.jpl.nasa.gov/dspace/handle/2014/28034?mode=full |accessdate=2006-01-16 |archive-date=2009-04-26 |archive-url=https://web.archive.org/web/20090426005806/http://trs-new.jpl.nasa.gov/dspace/handle/2014/28034?mode=full |url-status=dead }}</ref> และเป็นดาวบริวารขนาดใหญ่เพียงดวงเดียวที่มีวงโคจรย้อนถอยหลัง ดาวเนปจูนยังส่งดาวเคราะห์เล็ก ๆ จำนวนหนึ่งหรือ[[เนปจูนโทรจัน]] เข้าไปในวงโคจรของดวงจันทร์ไทรทันด้วย โดยมี[[การสั่นพ้องของวงโคจร]]แบบ 1:1 กับดวงจันทร์

=== ดาวหาง ===
[[ไฟล์:Comet c1995o1.jpg|thumb|upright|ดาวหางเฮล-บอปป์]]
{{บทความหลัก|ดาวหาง}}

ดาวหาง เป็นวัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะ โดยมากมีขนาดเพียงไม่กี่กิโลเมตรในแนวขวาง ประกอบด้วยสสารจำพวกน้ำแข็งระเหยง่ายเป็นส่วนใหญ่ วงโคจรของดาวหางจะเบี้ยวมาก [[จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด]]มักเข้าไปถึงชั้นวงโคจรของดาวเคราะห์ชั้นใน ส่วน[[จุดไกลดวงอาทิตย์ที่สุด]]อาจออกไปไกลพ้นจากดาวพลูโต เมื่อดาวหางโคจรผ่านเข้ามาในระบบสุริยะชั้นใน ผลกระทบจากดวงอาทิตย์ทำให้พื้นผิวน้ำแข็งของมันระเหยและแตกตัวเป็นประจุ ทำให้เกิดเป็น[[ดาวหาง|โคมา]] คือหางขนาดยาวประกอบด้วยแก๊สและฝุ่นที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ดาวหางคาบสั้นมีวงโคจรประมาณไม่ถึง 200 ปี ส่วนดาวหางคาบยาวมีวงโคจรนานถึงหลายพันปี เชื่อว่าดาวหางคาบสั้นมีกำเนิดมาจาก[[แถบไคเปอร์]] ขณะที่ดาวหางคาบยาวเช่น[[ดาวหางเฮล-บอปป์]] น่าจะมีกำเนิดมาจากแถบ[[เมฆออร์ต]] มีตระกูลของดาวหางอยู่หลายตระกูล เช่น ดาวหางเฉียดดวงอาทิตย์ตระกูล Kreutz เกิดขึ้นจากการแตกตัวออกมาของดาวหางดวงแม่<ref>{{cite journal |author=Sekanina, Zdenek |date=2001 |title=Kreutz sungrazers: the ultimate case of cometary fragmentation and disintegration? |journal=Publications of the Astronomical Institute of the Academy of Sciences of the Czech Republic |volume=89 |pages=78–93}}</ref> ดาวหางบางดวงที่มีวงโคจรแบบไฮเพอร์โบลิกอาจจะมีกำเนิดมาจากห้วงอวกาศภายนอกของระบบสุริยะ แต่การคำนวณเส้นทางโคจรที่แน่นอนของพวกมันทำได้ยากมาก<ref name="hyperbolic">{{cite journal |last=Królikowska |first=M. |date=2001 |title=A study of the original orbits of ''hyperbolic'' comets |journal=Astronomy & Astrophysics |volume=376 |issue=1 |pages=316–324 |doi=10.1051/0004-6361:20010945 |url=http://www.aanda.org/index.php?option=com_base_ora&url=articles/aa/full/2001/34/aa1250/aa1250.right.html&access=standard&Itemid=81 |accessdate=2007-01-02}}</ref> ดาวหางโบราณที่องค์ประกอบอันระเหยได้ได้ถูกขับออกไปจนหมดเนื่องจากความร้อนของดวงอาทิตย์ อาจกลายสภาพไปเป็นดาวเคราะห์น้อยได้<ref>{{cite web |url=https://link.springer.com/article/10.1007/BF00049540 |title=The activities of comets related to their aging and origin |author=Fred L. Whipple |access-date=2022-06-23 |date=April 1992 |df=dmy-all}}</ref>

==== เซนทอร์ ====
[[เซนทอร์ (ดาวเคราะห์น้อย)|เซนทอร์]] คือวัตถุน้ำแข็งคล้ายดาวหางที่มีค่า[[กึ่งแกนเอก]]มากกว่าดาวพฤหัสบดี (5.5 [[หน่วยดาราศาสตร์|AU]]) แต่น้อยกว่าดาวเนปจูน (30 AU) เซนทอร์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่รู้จัก คือ [[10199 ชาริโคล]] มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 250 กิโลเมตร<ref name=spitzer>{{cite web |title=Physical Properties of Kuiper Belt and Centaur Objects: Constraints from Spitzer Space Telescope |author1=John Stansberry |author2=Will Grundy |author3=Mike Brown |author4=Dale Cruikshank |author5=John Spencer |author6=David Trilling |author7=Jean-Luc Margot |url=http://arxiv.org/abs/astro-ph/0702538v2 |date=2007 |accessdate=2008-09-21}}</ref> เซนทอร์ชิ้นแรกที่ค้นพบคือ [[2060 ไครอน]] ซึ่งเมื่อแรกถูกจัดประเภทว่าเป็นดาวหาง (95P) เพราะมันมีหางโคมาเหมือนกับที่ดาวหางเป็นเมื่อเคลื่อนเข้าใกล้ดวงอาทิตย์<ref>{{cite web |date=1995 |author=Patrick Vanouplines |title=Chiron biography |work=Vrije Universitiet Brussel |url=http://www.vub.ac.be/STER/www.astro/chibio.htm |accessdate=2006-06-23 |archive-date=2009-05-02 |archive-url=https://web.archive.org/web/20090502122306/http://www.vub.ac.be/STER/www.astro/chibio.htm |url-status=dead }}</ref> นักดาราศาสตร์บางกลุ่มจัดประเภทเซนทอร์ให้เป็นวัตถุใน[[แถบไคเปอร์]]ที่กระจายตัวอยู่รอบใน โดยมีวัตถุแถบไคเปอร์อีกจำนวนหนึ่งกระจายตัวทางรอบนอกออกไปจนถึง[[แถบหินกระจาย]]<ref>{{cite web |url=http://cfa-www.harvard.edu/iau/lists/Centaurs.html |title=List Of Centaurs and Scattered-Disk Objects |work=IAU: Minor Planet Center |accessdate=2007-04-02}}</ref>

== ย่านพ้นดาวเนปจูน ==
ย่านอวกาศที่อยู่เลยดาวเนปจูนออกไป หรือ "[[วัตถุพ้นดาวเนปจูน|ย่านพ้นดาวเนปจูน]]" ยังเป็นพื้นที่ที่ไม่ค่อยได้รับการสำรวจมากนัก เท่าที่ทราบดูเหมือนจะเป็นบริเวณที่เต็มไปด้วยโลกเล็ก ๆ (วัตถุขนาดใหญ่ที่สุดในย่านนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางราวหนึ่งในห้าของโลก และมีมวลน้อยกว่ามวลของดวงจันทร์) ที่ประกอบขึ้นด้วยหินกับน้ำแข็ง บางครั้งก็เรียกย่านนี้ว่า "ย่านระบบสุริยะรอบนอก" ซึ่งจะคล้ายกับความหมายของวัตถุที่อยู่เลยจากแถบดาวเคราะห์น้อย

=== แถบไคเปอร์ ===
[[ไฟล์:Outersolarsystem objectpositions labels comp.png|thumb|แผนผังวัตถุต่าง ๆ ในแถบไคเปอร์เท่าที่รู้จัก เทียบกับดาวเคราะห์ชั้นนอกทั้ง 4 ดวง]]
[[ไฟล์:Pluto system 2006.jpg|thumb|พลูโต คารอน กับดวงจันทร์บริวารทั้งสองดวง]]
{{บทความหลัก|แถบไคเปอร์}}

แถบไคเปอร์ คือบริเวณของการก่อตัวครั้งแรกในระบบ มีลักษณะเป็นแถบวงแหวนมหึมาของเศษวัตถุกระจัดกระจายคล้ายกับ[[แถบดาวเคราะห์น้อย]] แต่ส่วนมากวัตถุเหล่านั้นเป็นน้ำแข็ง ครอบคลุมพื้นที่ช่วงที่ห่างดวงอาทิตย์ออกมาตั้งแต่ 30-50 หน่วยดาราศาสตร์ สมาชิกในแถบไคเปอร์ส่วนมากเป็นวัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะ แต่ก็มีวัตถุขนาดใหญ่จำนวนหนึ่งในแถบไคเปอร์ เช่น [[50000 ควาอัวร์|ควาอัวร์]] [[20000 วารูนา|วารูนา]] และ [[90482 ออร์กัส|ออร์กัส]] ที่สามารถจัดประเภทเป็น[[ดาวเคราะห์แคระ]] ประมาณว่า มีวัตถุในแถบไคเปอร์มากกว่า 100,000 ชิ้นที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่า 50 กิโลเมตร แต่มวลรวมของวัตถุในแถบไคเปอร์ทั้งหมดมีเพียงประมาณ 1 ใน 10 หรืออาจเพียง 1 ใน 100 เท่าของมวลโลกเท่านั้น<ref name="Delsanti-Beyond_The_Planets">{{cite web |date=2006 |author1=Audrey Delsanti |author2=David Jewitt |title=The Solar System Beyond The Planets |work=Institute for Astronomy, University of Hawaii |url=http://www.ifa.hawaii.edu/faculty/jewitt/papers/2006/DJ06.pdf |format=PDF |accessdate=2007-01-03}}</ref> วัตถุในแถบไคเปอร์จำนวนมากที่มีดาวบริวารของตัวเองหลายดวง และส่วนใหญ่จะมีวงโคจรที่อยู่นอก[[ระนาบสุริยวิถี]]

วัตถุในแถบไคเปอร์สามารถแบ่งได้อย่างหยาบ ๆ เป็น 2 พวก คือ "[[วัตถุดั้งเดิมในแถบไคเปอร์|แถบดั้งเดิม]]" และ "[[วัตถุพ้นดาวเนปจูนสั่นพ้อง|กลุ่มสั่นพ้อง]]" กลุ่มสั่นพ้องมีวงโคจรที่เชื่อมโยงกับดาวเนปจูน (เช่น 2 รอบต่อ 3 รอบโคจรของเนปจูน หรือ 1 รอบต่อ 2) โดยที่การสั่นพ้องของวงโคจรครั้งแรกเกิดขึ้นในวงโคจรของดาวเนปจูนเอง แถบดั้งเดิมประกอบด้วยวัตถุที่ไม่มี[[การสั่นพ้องของวงโคจร]]กับดาวเนปจูน มีย่านโคจรอยู่ระหว่าง 39.4 - 47.7 หน่วยดาราศาสตร์.<ref>{{cite web |date=2005 |author1=M W Buie |author2=R L Millis |author3=L H Wasserman |author4=J L Elliot |author5=S D Kern |author6=K B Clancy |author7=E I Chiang |author8=A B Jordan |author9=K J Meech |author10=R M Wagner |author11=D E Trilling |work=Lowell Observatory, University of Pennsylvania, Large Binocular Telescope Observatory, Massachusetts Institute of Technology, University of Hawaii, University of California at Berkeley |title=Procedures, Resources and Selected Results of the Deep Ecliptic Survey |url=http://www.citebase.org/fulltext?format=application%2Fpdf&identifier=oai%3AarXiv.org%3Aastro-ph%2F0309251 |accessdate=2006-09-07 |archive-date=2012-01-18 |archive-url=https://web.archive.org/web/20120118131015/http://www.citebase.org/fulltext?format=application%2Fpdf&identifier=oai%3AarXiv.org%3Aastro-ph%2F0309251 |url-status=dead }}</ref> การจัดประเภทสมาชิกแถบไคเปอร์ดั้งเดิมว่าเป็นพวก[[วัตถุดั้งเดิมในแถบไคเปอร์|คิวบิวาโน]] เกิดขึ้นหลังจากมีการพ้นพบสมาชิกดวงแรกในกลุ่มนี้ คือ 15760 1992 QB<sub>1</sub> เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 1992<ref>{{cite web |url=http://sait.oat.ts.astro.it/MSAIS/3/PDF/20.pdf |format=PDF |title=Beyond Neptune, the new frontier of the Solar System |author1=E. Dotto |author2=M.A. Barucci |author3=M. Fulchignoni |accessdate=2006-12-26 |date=2006-08-24 |archive-date=2014-08-25 |archive-url=https://web.archive.org/web/20140825122005/http://sait.oat.ts.astro.it/MSAIS/3/PDF/20.pdf |url-status=dead }}</ref>

==== พลูโตกับคารอน ====
: [[ดาวพลูโต]] (39 AU โดยเฉลี่ย) เป็นดาวเคราะห์แคระ และเป็นวัตถุในแถบไคเปอร์ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เป็นที่รู้จัก เมื่อแรกที่ค้นพบดาวพลูโตในปี ค.ศ. 1930 มันถูกจัดว่าเป็นดาวเคราะห์ดวงที่เก้า แต่ในปี ค.ศ. 2006 มีการจัดประเภทใหม่หลังจากที่มีการกำหนดคำจำกัดความของ "ดาวเคราะห์" อย่างเป็นทางการ ดาวพลูโตมี[[ความเยื้องศูนย์กลางของวงโคจร]]ประมาณ 17 องศาเทียบกับระนาบสุริยวิถี มีจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดที่ 29.7 AU (ในระดับวงโคจรของดาวเนปจูน) และมีจุดไกลดวงอาทิตย์ที่สุดที่ 49.5 AU

: [[คารอน]] เป็นดวงจันทร์บริวารขนาดใหญ่ที่สุดของดาวพลูโต แต่ยังไม่มีการยืนยันชัดเจนว่ามันจะยังสามารถจัดประเภทเป็นดาวเคราะห์แคระได้หรือไม่ ทั้งพลูโตและคารอนมีจุดศูนย์รวมแรงโน้มถ่วงในการโคจรอยู่ระหว่างกันและกัน ทำให้ดูเหมือนว่า พลูโตกับคารอนเป็น[[ระบบดาวคู่]] ยังมีดวงจันทร์ขนาดย่อมกว่าอีก 2 ดวงคือ [[นิกซ์ (ดวงจันทร์)|นิกซ์]] และ [[ไฮดรา (ดวงจันทร์)|ไฮดรา]] โคจรรอบพลูโตกับคารอน

: วงโคจรของดาวพลูโตอยู่ในแถบการสั่นพ้อง มีค่าสั่นพ้องวงโคจรกับดาวเนปจูนที่ 3:2 หมายความว่า พลูโตโคจรรอบดวงอาทิตย์ 2 รอบต่อการโคจรของดาวเนปจูน 3 รอบ วัตถุในแถบไคเปอร์ที่ร่วมอยู่ในวงโคจรการสั่นพ้องจะเรียกว่าเป็นพวก [[พลูติโน]]<ref name="Fajans_et_al_2001">{{Cite journal |author1=Fajans, J. |author2=L. Frièdland |date=13 September 2001 |url=http://old.phys.huji.ac.il/~lazar/92.pdf |title=Autoresonant (nonstationary) excitation of pendulums, Plutinos, plasmas, and other nonlinear oscillators |journal=American Journal of Physics |volume=69 |issue=10 |pages=1096–1102 |doi=10.1119/1.1389278}}</ref>

==== เฮาเมอากับมาคีมาคี ====
: [[เฮาเมอา]] (43.34 AU โดยเฉลี่ย) และ[[มาคีมาคี]] (45.79 AU โดยเฉลี่ย) เป็นวัตถุดั้งเดิมในแถบไคเปอร์ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เป็นที่รู้จัก เฮาเมอามีรูปสัณฐานเหมือนไข่ มีดวงจันทร์บริวาร 2 ดวง มาคีมาคีเป็นวัตถุสว่างที่สุดในแถบไคเปอร์รองจากดาวพลูโต แต่เดิมดาวทั้งสองมีชื่อรหัสว่า '''2003 EL<sub>61</sub>''' และ '''2005 FY<sub>9</sub>''' ตามลำดับ ต่อมาจึงมีการตั้งชื่อดาว (พร้อมทั้งยกสถานะเป็นดาวเคราะห์แคระ) ในปี ค.ศ. 2008 วงโคจรของดาวทั้งสองยิ่งมีความเยื้องมากกว่าดาวพลูโตเสียอีก (ที่ 28° และ 29°) <ref name=Buie>{{cite web
| author = Marc W. Buie
| date = 2008-04-05
| title = Orbit Fit and Astrometric record for 136472
| publisher = SwRI (Space Science Department)
| url = http://www.boulder.swri.edu/~buie/kbo/astrom/136472.html
| accessdate = 2008-07-13}}</ref> แต่ดาวทั้งสองนี้ไม่ได้รับผลกระทบจากวงโคจรของดาวเนปจูน เพราะอยู่ในย่านที่เป็นสมาชิกดั้งเดิมของแถบไคเปอร์

=== แถบหินกระจาย ===
[[ไฟล์:TheKuiperBelt Projections 100AU Classical SDO-th.svg|thumb|แผนภาพแสดงความเยื้องศูนย์กลางและความเอียงของระนาบโคจร เส้นสีดำคือแถบหินกระจาย สีน้ำเงินคือแถบไคเปอร์ดั้งเดิม และสีเขียวคือย่านการสั่นพ้องของวงโคจร]]
{{บทความหลัก|แถบหินกระจาย}}

แถบหินกระจายมีย่านคาบเกี่ยวกันกับแถบไคเปอร์ แต่แผ่ตัวออกไปทางด้านนอกของระบบเป็นบริเวณกว้าง เชื่อว่าในแถบหินกระจายนี้เป็นต้นกำเนิดของบรรดาดาวหางคาบสั้น วัตถุในแถบหินกระจายถูก[[แรงโน้มถ่วง]]รบกวนจาก[[ดาวเนปจูน]]ในยุคต้น ๆ ผลักไปมาจนทำให้มีวงโคจรที่ไม่แน่นอน โดยมากจะมีจุดโคจรใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดอยู่ในย่านของแถบไคเปอร์ ส่วนจุดไกลดวงอาทิตย์ที่สุดอาจอยู่ห่างออกไปถึง 150 หน่วยดาราศาสตร์ วงโคจรของวัตถุในแถบหินกระจายยังมีความเอียงระนาบสูงมากเมื่อเทียบกับ[[ระนาบสุริยวิถี]] บางครั้งถึงกับตั้งฉากกับระนาบนี้เลยก็เป็นได้ นักดาราศาสตร์บางกลุ่มจัดให้แถบหินกระจายเป็นอีกย่านหนึ่งของแถบไคเปอร์ และเรียกวัตถุในแถบหินกระจายว่า "วัตถุกระจายในแถบไคเปอร์"<ref>{{cite web |date=2005 |author=David Jewitt |title=The 1000 km Scale KBOs |work=University of Hawaii |url=http://www.ifa.hawaii.edu/faculty/jewitt/kb/big_kbo.html |accessdate=2006-07-16}}</ref>

==== เอริส ====
: [[เอริส]] (68 AU โดยเฉลี่ย) เป็นวัตถุในแถบหินกระจายขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่รู้จัก เป็นต้นเหตุของการถกเถียงกันเรื่องคุณสมบัติของการเป็นดาวเคราะห์ เพราะมันมีขนาดใหญ่กว่าดาวพลูโตอย่างน้อย 5% โดยมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2,400 กิโลเมตร (1,500 ไมล์) ถือเป็น[[ดาวเคราะห์แคระ]]ขนาดใหญ่ที่สุดที่เป็นที่รู้จัก<ref>{{cite web |date=2005 |author=Mike Brown |title=The discovery of <s>2003 UB313</s> Eris, the <s>10th planet</s> largest known dwarf planet. |work=CalTech |url=http://www.gps.caltech.edu/~mbrown/planetlila/ |accessdate=2006-09-15}}</ref> เอริสมี ลักษณะวงโคจรมีค่า[[ความเยื้องศูนย์กลางของวงโคจร|ความเยื้องศูนย์กลาง]]ค่อนข้างสูงเหมือนกับดาวพลูโต จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดอยู่ที่ประมาณ 38.2 AU (ประมาณระยะวงโคจรของดาวพลูโต) ส่วนจุดไกลดวงอาทิตย์ที่สุดอยู่ประมาณ 97.6 AU มีความเอียงกับ[[ระนาบสุริยวิถี]]สูงมาก

== ย่านไกลที่สุดของระบบ ==
เราไม่อาจระบุได้แน่ชัดว่า ระบบสุริยะสิ้นสุดที่จุดไหน หรืออวกาศระหว่างดาวเริ่มต้นขึ้นที่จุดไหน เพราะขอบเขตรอบนอกของระบบเป็นไปด้วยอิทธิพลของแรง 2 ชนิดที่แตกต่างกัน คือ [[ลมสุริยะ]] และ[[แรงโน้มถ่วง]]ของดวงอาทิตย์ อิทธิพลด้านนอกสุดของลมสุริยะกินเนื้อที่ออกไปประมาณ 4 เท่าของระยะห่างจากดวงอาทิตย์ถึงดาวพลูโต เรียกว่าขอบเขตเฮลิโอพอส ซึ่งอาจนับเป็นจุดเริ่มต้นของ[[สสารระหว่างดาว]]ก็ได้<ref name="Voyager">{{cite web |url=http://www.nasa.gov/vision/universe/solarsystem/voyager_agu.html |title=Voyager Enters Solar System's Final Frontier |work=NASA |accessdate=2007-04-02 |archive-date=2020-05-16 |archive-url=https://web.archive.org/web/20200516082547/https://www.nasa.gov/vision/universe/solarsystem/voyager_agu.html |url-status=dead }}</ref> อย่างไรก็ดี เชื่อว่า[[ทรงกลมรอช]]ของดวงอาทิตย์ซึ่งเป็นเนื้อที่ภายใต้อิทธิพลแรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์ กินพื้นที่ไกลออกไปมากกว่านั้นถึงกว่าหนึ่งพันเท่า

=== เฮลิโอพอส ===
[[ไฟล์:Voyager 1 entering heliosheath region.jpg|thumb|left|ยานวอยเอจเจอร์ทั้งสองเดินทางผ่านกำแพงกระแทกเข้าสู่ย่านเฮลิโอชีท]]

บริเวณของ[[เฮลิโอสเฟียร์]]สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ย่าน ลมสุริยะเคลื่อนที่ไปด้วยความเร็วประมาณ 40,000 กิโลเมตร/วินาที จนกระทั่งมันสลายตัวลงด้วยกระแสของพลาสมาใน[[สสารระหว่างดาว]] การสลายตัวนี้เกิดขึ้นที่[[เฮลิโอสเฟียร์|กำแพงกระแทก]]ซึ่งอยู่ที่ระยะประมาณ 80-100 AU จากดวงอาทิตย์ในทิศทางย้อนกระแสลม และประมาณ 200 AU จากดวงอาทิตย์ในทิศทางตามกระแสลม<ref name="fahr">{{cite journal |date=2000 |author1=Fahr, H. J. |author2=Kausch, T. |author3=Scherer, H. |title=A 5-fluid hydrodynamic approach to model the Solar System-interstellar medium interaction |journal=Astronomy & Astrophysics |volume=357 |pages=268 |url=http://aa.springer.de/papers/0357001/2300268.pdf |format=PDF |bibcode=2000A&A...357..268F |access-date=2009-02-01 |archive-date=2019-01-07 |archive-url=https://web.archive.org/web/20190107010928/http://aa.springer.de/papers/0357001/2300268.pdf%20 |url-status=dead }} See Figures 1 and 2.</ref> ที่บริเวณนี้กระแสของลมจะอ่อนลง มวลสารเกาะกลุ่มหนาแน่นขึ้นแล้วกลายเป็นลมหมุน<ref name="fahr" /> ทำให้เกิดโครงสร้างรูปไข่ขนาดใหญ่เรียกว่า [[เฮลิโอชีท]] (heliosheath) หรือ ฝักสุริยะ ซึ่งมีหน้าตาและพฤติกรรมคล้ายคลึงกับหางของดาวหาง คือทอดแผ่ตัวออกไปไกลถึง 40 AU ทางฝั่งทวนกระแสลม ถ้าเป็นด้านตามกระแสลมจะยิ่งแผ่ออกไปไกลกว่านั้น ทั้งยาน[[วอยเอจเจอร์ 1]] และ [[วอยเอจเจอร์ 2]] ต่างรายงานกลับมาว่าได้ผ่านบริเวณกำแพงกระแทกไปแล้วและได้เข้าสู่บริเวณเฮลิโอชีท ที่ระยะประมาณ 94 และ 84 AU ตามลำดับ.<ref name="voyager1">{{cite journal | doi=10.1126/science.1117684 | date=September 2005 | vauthors=Stone EC, Cummings AC, Mcdonald FB, Heikkila BC, Lal N, Webber WR | name-list-style=vanc | title=Voyager 1 explores the termination shock region and the heliosheath beyond | volume=309 | issue=5743 | pages=2017–20 | issn=0036-8075 | pmid=16179468 | journal=Science (New York, N.Y.)}}</ref><ref>{{cite journal | doi=10.1038/nature07022 | date=July 2008 | vauthors=Stone EC, Cummings AC, Mcdonald FB, Heikkila BC, Lal N, Webber WR | name-list-style=vanc | title=An asymmetric solar wind termination shock | volume=454 | issue=7200 | pages=71–4 | issn=0028-0836 | pmid=18596802 | journal=Nature }}</ref> ขอบด้านนอกสุดของทรงกลมเฮลิโอสเฟียร์ หรือ [[เฮลิโอพอส]] เป็นจุดที่กระแสของลมสุริยะสิ้นกำลังลง และเป็นจุดเริ่มต้นย่านอวกาศระหว่างดาว<ref name="Voyager" />

ลักษณะรูปร่างและทรงของขอบนอกของเฮลิโอสเฟียร์เป็นผลจากการถูกกระทบด้วยปฏิกิริยา[[พลศาสตร์ของไหล]]จากสสารระหว่างดาว<ref name="fahr" /> และจากสนามแม่เหล็กสุริยะที่มีอยู่อย่างมากในทางตอนใต้ ทางซีกด้านบนจะเป็นทรงมนมีความกว้างประมาณ 9 AU (ราว 900 ล้านไมล์) ซึ่งกว้างกว่าครึ่งซีกล่าง พ้นจากเขตแดนเฮลิโอพอส ที่ระยะประมาณ 230 AU เป็นตำแหน่ง[[โบว์ชอค]] ซึ่งพลาสมาจากดวงอาทิตย์จะละทิ้งระบบและเดินทางไปในดินแดนอื่นใน[[ทางช้างเผือก]]<ref>{{cite web | date=2002-06-24 |author=P. C. Frisch (University of Chicago) |title=The Sun's Heliosphere & Heliopause | work=Astronomy Picture of the Day | url=http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/ap020624.html |accessdate=2006-06-23}}</ref>

ยังไม่เคยมียานอวกาศลำใดเดินทางพ้นออกไปจากเฮลิโอพอสเลย จึงไม่อาจรู้ได้แน่ชัดถึงสภาวะเงื่อนไขในอวกาศระหว่างดาว คาดว่า[[โครงการวอยเอจเจอร์|ยานอวกาศวอยเอจเจอร์]]ของ[[องค์การนาซา]]จะเดินทางออกจากเฮลิโอพอสในราวหนึ่งทศวรรษข้างหน้า และจะส่งข้อมูลอันมีค่าเกี่ยวกับระดับของรังสีและลมสุริยะกลับมายังโลก<ref>[http://voyager.jpl.nasa.gov/mission/interstellar.html "Voyager: Interstellar Mission"]. NASA Jet Propulsion Laboratory. 2007. http://voyager.jpl.nasa.gov/mission/interstellar.html. เก็บข้อมูลเมื่อ 2008-05-08. </ref> เพราะความเข้าใจเกี่ยวกับการที่เกราะเฮลิโอสเฟียร์ ช่วยปกป้องระบบสุริยะเอาไว้จากรังสีคอสมิกยังมีอยู่น้อยมาก ทีมงานหนึ่งได้รับเงินทุนสนับสนุนจากนาซาได้พัฒนาแนวคิดโครงการ "Vision Mission" ขึ้น มีภารกิจหลักเกี่ยวกับการส่งยานอวกาศไปในเฮลิโอสเฟียร์<ref>{{cite conference |title=Innovative Interstellar Explorer |author1=R. L. McNutt, Jr. |display-authors=etal | work= Physics of the Inner Heliosheath: Voyager Observations, Theory, and Future Prospects |publisher=AIP Conference Proceedings |volume=858 |pages=341–347 |date=2006 |url=http://adsabs.harvard.edu/abs/2006AIPC..858..341M |doi=10.1063/1.2359348}}</ref><ref>{{cite web |title=Interstellar space, and step on it! |work=New Scientist |url=http://space.newscientist.com/article/mg19325850.900-interstellar-space-and-step-on-it.html |date=2007-01-05 |accessdate=2007-02-05 |author=Anderson, Mark |archive-date=2008-04-16 |archive-url=https://web.archive.org/web/20080416024531/http://space.newscientist.com/article/mg19325850.900-interstellar-space-and-step-on-it.html |url-status=dead }}</ref>

=== เมฆออร์ต ===
[[ไฟล์:Kuiper oort-en.svg|thumb|upright=1.3|ภาพจำลองแถบไคเปอร์ และกลุ่มเมฆออร์ตตามทฤษฎี]]
{{บทความหลัก|เมฆออร์ต}}

เมฆออร์ต เป็นข้อสมมุติฐานถึงกลุ่มมวลขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยวัตถุน้ำแข็งนับล้านล้านชิ้น ที่เชื่อว่าเป็นแหล่งกำเนิดของดาวหางคาบยาว และครอบคลุมบริเวณรอบนอกของระบบสุริยะเอาไว้ในระยะทางประมาณ 50,000 AU (ประมาณ 1 [[ปีแสง]]) หรืออาจกว้างได้ถึง 100,000 AU (1.87 ปีแสง) เชื่อว่าองค์ประกอบของมันคือดาวหางที่ถูกดีดออกมาจากระบบสุริยะชั้นใน ด้วยปฏิกิริยาแรงโน้มถ่วงกับดาวเคราะห์ชั้นนอก วัตถุในเมฆออร์ตมีการเคลื่อนที่ต่ำมาก และอาจถูกกระทบกระทั่งเส้นทางด้วยเหตุการณ์บางอย่างที่ไม่เกิดขึ้นบ่อยนัก เช่นการปะทะ แรงโน้มถ่วงรบกวนจากดาวที่เคลื่อนผ่าน หรือแรงดึงดูดระหว่างดาราจักร เช่น[[แรงไทดัล]]ของ[[ทางช้างเผือก]]<ref>{{cite web |date=2001 |author1= Stern SA |author2=Weissman PR |title=Rapid collisional evolution of comets during the formation of the Oort cloud |work=Space Studies Department, Southwest Research Institute, Boulder, Colorado| url=http://www.ncbi.nlm.nih.gov/entrez/query.fcgi?cmd=Retrieve&db=PubMed&list_uids=11214311&dopt=Citation |accessdate=2006-11-19}}</ref><ref>{{cite web |date=2006 |author=Bill Arnett |title=The Kuiper Belt and the Oort Cloud |work=nineplanets.org |url=http://www.nineplanets.org/kboc.html |accessdate=2006-06-23}}</ref>

==== เซดนา ====
[[90377 เซดนา]] (525.86 AU โดยเฉลี่ย) เป็นวัตถุขนาดใหญ่คล้ายดาวพลูโต มีสีแดง และมีวงโคจรวงรีขนาดใหญ่มากที่มีจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดที่ 76 AU ส่วนจุดไกลที่สุดอยู่ที่ 928 AU ใช้เวลาในการโคจรรอบละ 12,050 ปี [[ไมเคิล อี. บราวน์]] เป็นผู้ค้นพบดาวนี้เมื่อปี ค.ศ. 2003 เขาคิดว่ามันไม่น่าจะเป็นสมาชิกทั้งของ[[แถบหินกระจาย]]หรือ[[แถบไคเปอร์]] เพราะจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดยังอยู่ห่างเกินกว่าจะเป็นวัตถุที่ถูกดีดออกมาด้วยแรงโน้มถ่วงของดาวเนปจูน เขากับนักดาราศาสตร์คนอื่น ๆ เห็นว่ามันน่าจะเป็นวัตถุชิ้นแรกในกลุ่มประชากรใหม่ของระบบ ซึ่งน่าจะรวมถึง 2000 CR<sub>105</sub> ซึ่งมีจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดที่ 45 AU และจุดไกลดวงอาทิตย์ที่สุดที่ 415 AU มีรอบการโคจร 3,420 ปี<ref>{{cite web |date=2004 |author=David Jewitt |title=Sedna – 2003 VB<sub>12</sub> |work=University of Hawaii |url=http://www.ifa.hawaii.edu/~jewitt/kb/sedna.html |accessdate=2006-06-23}}</ref> บราวน์เรียกประชากรใหม่ของระบบเหล่านี้ว่า "เมฆออร์ตกลุ่มใน" เพราะมันอาจมีลักษณะเช่นเดียวกัน แม้ว่าจะอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มากกว่าก็ตาม<ref>{{cite web |title=Sedna |author=Mike Brown |url=http://www.gps.caltech.edu/~mbrown/sedna/ |work=CalTech |accessdate=2007-05-02}}</ref> มีความเป็นไปได้ที่เซดนาจะเป็นดาวเคราะห์แคระ แม้จะยังต้องพิสูจน์ถึงสัณฐานของมันเสียก่อน

=== ขอบนอก ===
ยังมีสิ่งต่าง ๆ อีกมากมายในระบบสุริยะที่เรายังไม่รู้จัก ประมาณว่า สนามแรงโน้มถ่วงของดวงอาทิตย์มีอิทธิพลครอบคลุมดาวฤกษ์ต่าง ๆ ในย่านใกล้เคียงเป็นระยะทางราว 2 ปีแสง (125,000 AU) รัศมีต่ำสุดของเมฆออร์ตที่ประมาณกันไว้น่าจะไม่ต่ำกว่า 50,000 AU<ref>{{cite book |title=The Solar System: Third edition |author1=T Encrenaz |author2=JP Bibring |author3=M Blanc |author4=MA Barucci |author5=F Roques |author6=PH Zarka |publisher=Springer |date=2004 |pages=1}}</ref> แม้จะมีการค้นพบที่น่าประหลาดใจเช่นการค้นพบ[[เซดนา]] แต่ย่านอวกาศระหว่างแถบไคเปอร์กับเมฆออร์ต ซึ่งกินเนื้อที่กว้างในรัศมีหลายหมื่นหน่วยดาราศาสตร์ก็ยังไม่สามารถสำรวจและจัดทำแผนผังออกมาได้ นอกจากนี้ยังมีการศึกษาสำรวจเพิ่มเติมสำหรับดินแดนระหว่างดาวพุธกับดวงอาทิตย์<ref>{{cite web |date=2004 |vauthors=Durda DD, Stern SA, Colwell WB, Parker JW, Levison HF, Hassler DM |name-list-style=vanc |title=A New Observational Search for Vulcanoids in SOHO/LASCO Coronagraph Images |url=http://www.ingentaconnect.com/search/expand?pub=infobike://ap/is/2000/00000148/00000001/art06520&unc=ml |accessdate=2006-07-23}}</ref> เราอาจจะได้ค้นพบวัตถุต่าง ๆ อีกมากในย่านต่าง ๆ ของระบบสุริยะที่ยังไม่ได้จัดทำแผนผังเอาไว้

== บริบทเชิงดาราจักร ==
[[ไฟล์:Milky Way Spiral Arm-th.svg|left|thumb|ตำแหน่งของระบบสุริยะในแขนก้นหอยของดาราจักร (จุดสีเหลือง)]]

ระบบสุริยะตั้งอยู่ใน[[ดาราจักร]][[ทางช้างเผือก]] ซึ่งเป็น[[ดาราจักรชนิดก้นหอยมีคาน]] มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 100,000 [[ปีแสง]] มีดาวฤกษ์สมาชิกประมาณ 200,000 ล้านดวง<ref>{{cite web |title=Magnetic fields in cosmology |author=A.D. Dolgov |date=2003 |url=http://arxiv.org/abs/astro-ph/0306443 |accessdate=2006-07-23}}</ref> ดวงอาทิตย์ของเราเป็นดาวฤกษ์สมาชิกดวงหนึ่งที่ตั้งอยู่ทางแขนก้นหอยด้านนอกของทางช้างเผือก ในส่วนที่เรียกกันว่า [[แขนโอไรออน]] หรือสเปอร์ท้องถิ่น<ref>{{cite web |title=Three Dimensional Structure of the Milky Way Disk |author1=R. Drimmel |author2=D. N. Spergel |date=2001 |url=http://arxiv.org/abs/astro-ph/0101259 |accessdate=2006-07-23}}</ref> ห่างจากบริเวณศูนย์กลางของดาราจักรประมาณ 25,000 ถึง 28,000 ปีแสง ความเร็วที่เคลื่อนที่ภายในดาราจักรอยู่ที่ประมาณ 220 กิโลเมตรต่อวินาที ดังนั้นมันจะเคลื่อนที่วนครบหนึ่งรอบในเวลา 225-250 ล้านปี การวนครบรอบนี้เรียกกันว่าเป็น [[ปีดาราจักร]] ของระบบสุริยะ<ref>{{cite web |title=Period of the Sun's Orbit around the Galaxy (Cosmic Year |first=Stacy |last=Leong |url=http://hypertextbook.com/facts/2002/StacyLeong.shtml |date=2002 |work=The Physics Factbook |accessdate=2007-04-02}}</ref>

ตำแหน่งของระบบสุริยะในดาราจักรน่าจะเป็นองค์ประกอบสำคัญต่อวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตบนโลก เพราะวงโคจรของมันจะค่อนข้างเป็นวงกลม และมีระดับความเร็วพอกันกับแขนก้นหอยของดาราจักร ซึ่งแสดงว่ามันไม่ได้เคลื่อนผ่านไปในดาราจักรมากนัก แขนก้นหอยนี้เป็นถิ่นที่อยู่ของวัตถุท้องฟ้าที่กว่าจะกลายเป็นซูเปอร์โนวาก็ต้องใช้เวลาอีกนาน ทำให้โลกมีเวลาอันยาวนานที่จะสร้างสภาวะเสถียรภาพมากพอสำหรับการวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต<ref name="astrobiology">{{cite web |date=2001 |author=Leslie Mullen |title=Galactic Habitable Zones |work=Astrobiology Magazine |url=http://www.astrobio.net/news/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=139 |accessdate=2006-06-23}}</ref> นอกจากนี้ระบบสุริยะยังตั้งอยู่นอกเขตแดนอันหนาแน่นของดาวฤกษ์ในใจกลางดาราจักร ที่บริเวณใจกลางนั้นจะมีแรงโน้มถ่วงรบกวนจากดาวฤกษ์ใกล้เคียงสูงมาก ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อวัตถุในเขตเมฆออร์ต อันจะทำให้เกิดดาวหางมากมายพุ่งเข้าสู่ระบบสุริยะชั้นในได้ ทำให้เกิดการปะทะที่อาจสร้างสภาวะอันไม่เหมาะสมต่อชีวิต ปริมาณรังสีเข้มข้นที่ใจกลางดาราจักรก็อาจส่งผลรบกวนต่อวิวัฒนาการของชีวิตอันซับซ้อนด้วย<ref name="astrobiology" /> ถึงกระนั้นในตำแหน่งของระบบสุริยะปัจจุบัน ก็มีนักวิทยาศาสตร์บางส่วนตั้งทฤษฎีว่าเคยเกิดซูเปอร์โนวามาก่อน และส่งผลกระทบในทางกลับกันกับข้อสมมุติฐานก่อนหน้านั้น คือในช่วง 35,000 ปีสุดท้ายมานี้แรงระเบิดจากซูเปอร์โนวา ได้แพร่กระจายสสารในแกนกลางของมันออกมายังดวงอาทิตย์ในรูปของฝุ่นกัมมันตรังสี รวมถึงชิ้นส่วนขนาดใหญ่ที่คล้ายดาวหาง<ref>{{cite web |date=2005 |title=Supernova Explosion May Have Caused Mammoth Extinction |work=Physorg.com |url=http://www.physorg.com/news6734.html |accessdate=2007-02-02}}</ref>

=== ย่านใกล้เคียง ===
[[ไฟล์:local bubble.jpg|thumb|ภาพวาดของศิลปินแสดงถึง [[ฟองท้องถิ่น]]]]

ย่านใกล้เคียงในดาราจักรที่อยู่ติดกันกับดาราจักรของเรา มีชื่อเรียกว่า [[เมฆระหว่างดาวท้องถิ่น]] (Local Intersteller Cloud) หรือ ฟลัฟฟ์ท้องถิ่น (Local Fluff) เป็นบริเวณที่มีเมฆหนาแน่นซึ่งตั้งอยู่ใน [[ฟองท้องถิ่น]] อันเป็นห้วงอวกาศที่ค่อนข้างโปร่งรูปร่างคล้ายนาฬิกาทรายอยู่ใน[[สสารระหว่างดาว]] กินเนื้อที่กว้างประมาณ 300 ปีแสง ในฟองท้องถิ่นนี้เต็มไปด้วย[[พลาสมา]]อุณหภูมิสูงซึ่งเชื่อว่าน่าจะเป็นส่วนที่หลงเหลืออยู่จากซูเปอร์โนวาครั้งล่าสุดที่เกิดขึ้น<ref>{{cite web |title=Near-Earth Supernovas |work=NASA |url=http://science.nasa.gov/headlines/y2003/06jan_bubble.htm |accessdate=2006-07-23 |archive-date=2010-03-13 |archive-url=https://web.archive.org/web/20100313214652/http://science.nasa.gov/headlines/y2003/06jan_bubble.htm |url-status=dead }}</ref>

ทิศทางที่ดวงอาทิตย์เคลื่อนไปในอวกาศระหว่างดาวเรียกว่า โซลาร์เอเพกซ์ (solar apex) อยู่ใกล้กับ[[กลุ่มดาวเฮอร์คิวลีส]]ในทิศทางเดียวกับตำแหน่งปัจจุบันของ[[ดาวเวกา]]<ref>{{cite web |date=2003 |author=C. Barbieri |title=Elementi di Astronomia e Astrofisica per il Corso di Ingegneria Aerospaziale V settimana |work=IdealStars.com |url=http://www.google.com/search?q=cache:yKkhLXIaAvoJ:debora.pd.astro.it/planets/barbieri/IngAeroAnnoA2004-05/5_LecturesAstroAstrofIng04_05QuintaSettimana.ppt+Elementi+di+Astronomia+e+Astrofisica+per+il+Corso+di+Ingegneria+Aerospaziale+V+settimana&hl=en&ct=clnk&cd=1&gl=us |accessdate=2007-02-12}}</ref>

มีดาวฤกษ์อยู่ค่อนข้างน้อยในช่วงระยะ 10 ปีแสง (ประมาณ 95 ล้านล้านกิโลเมตร) จากดวงอาทิตย์ ดาวฤกษ์ที่อยู่ใกล้ที่สุดคือระบบดาวสามดวง [[แอลฟาคนครึ่งม้า]] ซึ่งอยู่ห่างออกไป 4.4 ปีแสง แอลฟาคนครึ่งม้า เอ และ บี เป็นดาวคู่ที่มีลักษณะคล้ายดวงอาทิตย์ มี[[ดาวแคระแดง]]ขนาดเล็กชื่อ แอลฟาคนครึ่งม้า ซี (หรือ[[ดาวพร็อกซิมาคนครึ่งม้า]]) โคจรรอบดาวคู่ทั้งสองนั้นที่ระยะห่าง 0.2 ปีแสง ดาวฤกษ์อื่นที่อยู่ใกล้ดวงอาทิตย์ในลำดับถัดออกไปได้แก่ดาวแคระแดง[[ดาวบาร์นาร์ด|บาร์นาร์ด]] (5.9 ปีแสง) [[ดาววูลฟ์ 359]] (7.8 ปีแสง) และ [[ดาวลาลังเดอ 21185]] (8.3 ปีแสง) ดาวฤกษ์ดวงใหญ่ที่สุดในระยะ 10 ปีแสงจากดวงอาทิตย์ได้แก่ [[ดาวซิริอุส]] เป็นดาวฤกษ์สว่างบน[[แถบลำดับหลัก]]ที่มีมวลมากกว่าดวงอาทิตย์ราว 2 เท่า มี[[ดาวแคระขาว]]ชื่อ ซิริอุส บี โคจรอยู่รอบ ๆ ห่างจากดวงอาทิตย์ของเราไป 8.6 ปีแสง ระบบอื่น ๆ ที่มีอยู่ในระยะ 10 ปีแสงได้แก่ ระบบดาวแคระแดงคู่ [[ลูยเทน 726-8]] (8.7 ปีแสง) ดาวแคระแดงเดี่ยว [[รอส 154]] (9.7 ปีแสง) <ref>{{cite web |title=Stars within 10 light years |url=http://www.solstation.com/stars/s10ly.htm|work=SolStation |accessdate=2007-04-02}}</ref> สำหรับดาวฤกษ์เดี่ยวที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับดวงอาทิตย์ที่อยู่ใกล้ที่สุดคือ [[เทาวาฬ]] อยู่ห่างออกไป 11.9 ปีแสง มันมีมวลประมาณ 80% ของมวลดวงอาทิตย์ แต่มีความส่องสว่างเพียง 60% ของดวงอาทิตย์เท่านั้น<ref>{{cite web |title=Tau Ceti |url=http://www.solstation.com/stars/tau-ceti.htm |work=SolStation |accessdate=2007-04-02}}</ref> [[ดาวเคราะห์นอกระบบ]]ที่อยู่ใกล้ที่สุดเท่าที่รู้จัก เป็นดาวเคราะห์ที่อยู่ในระบบดาวของ [[เอปไซลอนแม่น้ำ]] ซึ่งเป็นดาวฤกษ์ที่ค่อนข้างหรี่จางและมีสีแดงกว่าดวงอาทิตย์ อยู่ห่างออกไป 10.5 ปีแสง มีดาวเคราะห์ในระบบที่ได้รับการยืนยันแล้ว 1 ดวง คือ [[เอปไซลอนแม่น้ำ บี]] มีขนาดราว 1.5 เท่าของมวลของดาวพฤหัสบดี คาบโคจรรอบดาวฤกษ์แม่ของมันใช้เวลา 6.9 ปี<ref>{{cite web |title=HUBBLE ZEROES IN ON NEAREST KNOWN EXOPLANET |work=Hubblesite |date=2006 |url=http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/2006/32/text/ |accessdate=2008-01-13}}</ref>

== ดูเพิ่ม ==
* [[สัญลักษณ์ทางดาราศาสตร์]]
* [[เซเลสเทีย]] - [[ซอฟต์แวร์เสรี]]สำหรับใช้จำลองวัตถุทางดาราศาสตร์แบบ 3 มิติ
* [[เส้นเวลาการสำรวจระบบสุริยะ]]
* [[เส้นเวลาการค้นพบดาวเคราะห์และดวงจันทร์ในระบบสุริยะ]]
* [[รายชื่อวัตถุในระบบสุริยะ]]
* [[การสำรวจอวกาศ]]
* [[อาณานิคมในอวกาศ]]

== เชิงอรรถ ==
{{รายการหมายเหตุ|group="lower-alpha"}}

== อ้างอิง ==
{{รายการอ้างอิง|30em}}

== แหล่งข้อมูลอื่น ==
{{คอมมอนส์-หมวดหมู่}}
* [http://solarsystem.nasa.gov/planets/profile.cfm?Object=SolarSys&Display=Overview "ระบบสุริยะ"] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20070701152248/http://solarsystem.nasa.gov/planets/profile.cfm?Object=SolarSys&Display=Overview |date=1 July 2007}} ข้อมูลจากโครงการสำรวจระบบสุริยะของ[[องค์การนาซา]] {{in lang|en}}
* [http://space.jpl.nasa.gov/ แบบจำลองระบบสุริยะขององค์การนาซา] {{in lang|en}}
* [http://www.jpl.nasa.gov/solar_system "ระบบสุริยะ"] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20161217011615/http://www.jpl.nasa.gov/solar_system |date=17 December 2016}} จากโครงการ NASA/JPL {{in lang|en}}
* [http://thaiastro.nectec.or.th/news/2006/special/planet_definition.html รายงานพิเศษ : การประชุมกำหนดนิยาม "ดาวเคราะห์"] จากเว็บไซต์สมาคมดาราศาสตร์ไทย 
* [http://www.narit.or.th/files/astronomy_media/%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%A2%E0%B8%B0.pdf "ระบบสุริยะ"] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20150323110439/http://www.narit.or.th/files/astronomy_media/%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%A2%E0%B8%B0.pdf |date=23 March 2015}} จาก[[สถาบันวิจัยดาราศาสตร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน)]] 

{{ระบบสุริยะ}}
{{Earth's location}}
{{Authority control}}

[[หมวดหมู่:วิทยาศาสตร์ดาวเคราะห์]]
[[หมวดหมู่:ระบบสุริยะ| ]]
[[หมวดหมู่:ระบบดาวเคราะห์]]